پایگاه خبری ستاره ها - پربيننده ترين عناوين فرهنگی :: نسخه کامل http://www.setarehnews.ir/public/culture Sun, 24 Sep 2017 14:02:19 GMT استوديو خبر (سيستم جامع انتشار خبر و اتوماسيون هيئت تحريريه) نسخه 3.0 /skins/default/fa/normal5/ch01_newsfeed_logo.gif تهيه شده توسط پایگاه خبری ستاره ها http://www.setarehnews.ir/ 100 70 fa نقل و نشر مطالب با ذکر نام پایگاه خبری ستاره ها آزاد است. Sun, 24 Sep 2017 14:02:19 GMT فرهنگی 60 همایش شیرخوارگان حسینی http://www.setarehnews.ir/fa/doc/gallery/111904/3/     راهپیمایی ضدآمریکایی نمازگزاران جمعه تهران. (باشگاه خبرنگاران/ امید شریعتی)   ]]> عمومی Sat, 23 Sep 2017 13:58:35 GMT http://www.setarehnews.ir/fa/doc/gallery/111904/3/ نمایشگاه سالانه "کتاب هنرمندان" در گالری آران/ عکس http://www.setarehnews.ir/fa/doc/news/111910/   ]]> عمومی Sat, 23 Sep 2017 14:35:32 GMT http://www.setarehnews.ir/fa/doc/news/111910/ بازی ای که نتیجه‌اش از قبل مشخص است! http://www.setarehnews.ir/fa/doc/news/111863/ به گزارش ستاره ها به نقل از ایسنا؛ برخی از اهالی رسانه و به ویژه مدیرمسوولان نشریات خصوصی بر این باورند که مقایسه عملکرد رسانه‌های بخش خصوصی و دولتی از پایه امری نادرست است؛ چراکه عملاً نشریات خصوصی توان رقابت با نشریات دولتی را ندارند و در نهایت رقابتی ناعادلانه و نابرابر را در این حوزه موجب می‌شود. این موضوع توسط برخی از مدیران مسوول نشریات، در گفت‌وگوهایی مجزا با خبرنگار ایسنا عنوان شده است. اما در پی صحبت‌های روز گذشته محمد علی نجفی (شهردار تهران) که گمانه‌زنی‌هایی را برای تعطیلی برخی از نشریات این موسسه موجب شد، حسین انتظامی، معاون امور مطبوعاتی وزارت ارشاد در توییتر خود این تصمیم شهرداری را تحسین‌برانگیز برشمرد و نوشت: «تصمیم شهرداری در تعطیلی اکثر مجلات همشهری، تحسین‌برانگیز است. رقابت غیرخصوصی‌ها با بخش خصوصی، مغایر عدالت رسانه‌ای و اقتصاد مقاومتی است. با امید به تسری در بخش‌های دیگر همشهری مثل آنلاین، استان‌ها و غیره یا در بخش‌های آزادی اطلاعات شهرداری یا اطلاع‌رسانی یا واگذاری مجله به بخش خصوصی یا...» او همچنین نوشت «دولت هر جا که بخش خصوصی موفق وجود دارد نباید با دمپینگ و به هم ریختن تعادل و منایبات وارد شود. مجلات اندیشه‌ای شاید توجیه داشته باشد ولی عمومی‌ها اصلا». به نظر می‌رسد با حمایت «کلامی» معاون امور مطبوعات از نشریات خصوصی، شاید بتوان با امیدواری به عملیاتی شدن این رویکرد، آینده روشن‌تری را برای برابر شدن رقابت میان نشریات دولتی و خصوصی در سال‌های آتی متصور شد. پیشتر مدیران مسوول برخی از رسانه‌های مکتوب نیز در گفت‌وگوهایی مفصل با ایسنا به اظهار نظر درباره رقابت رسانه‌های بخش خصوصی و دولتی پرداخته بودند که در این میان نظر مرحوم علی معلم قابل توجه است. زنده‌یاد علی معلم، مدیر مسوول سابق مجله «دنیای تصویر» در این باره به ایسنا گفته بود: «به طور کلی در دنیا نشریات دولتی وجود ندارد؛ این مساله شاید جزو عجایب کشور ما باشد که مراکز دولتی نشریه(ماهنامه، هفته‌نامه، روزنامه و…) تولید می‌کنند؛ چراکه اساساً در دنیا چیزی به اسم تولید محتوای فرهنگی، مستقیم از سوی دولت مگر در کشورهای کمونیستی سابقه ندارد، یعنی جایی که اقتصاد به صورت کامل در اختیار دولت بود و عموماً نشریات و خبرگزاری‌ها توسط نهادهای دولت تولید یا اداره می‌شدند که نتیجه آن نوع نگاه به فرهنگ را همه دیدند؛ این تئوری سه دهه است که با شکست مواجه شده و دلیل اصلی این شکست این است که دولت هیچ‌گونه وکالت فرهنگی از سمت مردم ندارد.» «فرهنگ یک امر جاری میان مردم است و تولید کتاب، فرهنگ، نشریه و سینما در اغلب کشورها بر عهده بخش خصوصی است؛ البته اینکه دولت به توسعه زیرساخت‌های مراکز فرهنگی و هنری کمک کند، در همه‌ی دنیا وجود دارد؛ بدین معنی که دولت از بودجه‌های دولتی برای توسعه فرهنگ مطالعه، سینما و… استفاده کند. آن چیزی که از پایه در کشور ما غلط بوده، این است که نهادهای دولتی نباید تصدی‌گر امور فرهنگی باشند. در حوزه‌های سیاسی ما مردم را صاحب رأی و اقتدار می‌بینیم؛ اما در حوزه فرهنگی به مردم احترام نمی‌گذاریم؛ فیلم مورد پسند مردم، مبتذل قلمداد می‌شود در حالی که این مردم، همان مردم هستند. چطور تشخیص سیاسی و مشارکتشان در نهادهای اجتماعی یا جنگ امر پذیرفتنی است، ولی اگر همان مردم از نشریه‌ای استقبال کنند، آن نشریه سطح پایین است؟» منصور مظفری، مدیر مسوول روزنامه «آفتاب یزد» با بیان اینکه اغلب روزنامه‌های خصوصی دغدغه‌های مردمی دارند، خاطرنشان کرد: از آنجا که رسانه‌های خصوصی از رانت دولتی برخوردار نیستند از سر اجبار هم که شده، باید به مشکلات و دغدغه‌های مردم بپردازند و صدای جامعه را به گوش مسوولان برسانند. رسانه‌های بخش خصوصی دنبال مخاطب هستند چرا که هزینه چاپ آن‌ها از طریق همین مخاطبان پرداخت می‌شود. او که معتقد است مردم از برخی از روزنامه‌های دولتی رویگردان هستند، در این باره یادآور شد: همان طور که شاهدیم مردم این روزها از برخی از روزنامه‌های دولتی رویگردان شده‌اند چرا که آن‌ها دچار روزمرگی و مجیزگویی شده‌اند. . روزنامه‌های دولتی اصلاً نیازی به کارهای خلاقانه ندارند، چرا که از لحاظ مالی تأمین هستند و نیازی به مخاطب ندارند. برای همین هم معتقدم در زمینه ارتباط با مخاطب روزنامه‌های خصوصی شرایط بهتری دارند. همچنین منصور قنواتی، مدیر مسوول روزنامه «بهار» در این باره معتقد است که «رقابت میان روزنامه‌های دولتی و خصوصی همانند رقابت میان تیم ملی فوتبال ایران با تیم‌ فوتبال یک محله است. نتیجه این بازی کاملاً از پیش مشخص است. یکی از دلایلی که باعث ایجاد بحران‌های عجیب و غریب در فضای مطبوعات شده، همین رقابت نابرابر است. به ندرت می‌توانیم در دنیا این چنین وضعیتی که در کشور ما وجود دارد را پیدا کنیم؛ اینکه برخی از وزارتخانه‌ها و نهادهای دولتی یا وابسته به نظام این حجم گسترده سرمایه‌گذاری روی برخی رسانه‌ها را داشته باشند؛ البته نتیجه این کار هم از نظر بنده که ۲۵ سال در این عرصه حضور دارم و از معدود مدیران رسانه‌ای هستم که با قلم خودم به این جایگاه رسیدم، فقط و فقط رویگردانی مردم است. این موضوع را هم بارها با برخی از مسوولان وزارت ارشاد مطرح کرده‌ام که این کاسه چه کنم چه‌ کنم که دستتان گرفته‌اید و می‌گویید چرا تیراژ مطبوعات ما پایین است، در واقع ریشه در عملکرد مسوولین رده بالای مملکتی دارد.» او اظهار کرد: وقتی ارگان‌هایی مثل شهرداری‌ها که بدون توجه به رضایت مردم روزنامه‌ منتشر می‌کنند، آیا به این موضع توجه می‌شود که من شهروند از این موضوع راضی هستم؟ روزنامه‌هایی که در واقع بولتن خبری هستند و برای درآمدزایی منتشر می‌شوند. ]]> عمومی Sat, 23 Sep 2017 10:08:58 GMT http://www.setarehnews.ir/fa/doc/news/111863/ دومین نمایشگاه لباس عاشورایی چگونه برگزار شد؟ http://www.setarehnews.ir/fa/doc/news/111857/ به گزارش ستاره ها به نقل از ایسنا، از ۲۵۰ اثر ارسال‌شده به دبیرخانه دومین نمایشگاه لباس عاشورایی، ۱۱۰ اثر در تالار وحدت به‌نمایش درآمدند. لباس‌هایی که بیشتر آن‌ها پیش از برگزاری این نمایشگاه، در بازار عرضه می‌شدند و نوآوری جدیدی در اکثر آن‌ها دیده نمی‌شود. در بخش کودک و نوجوان، لباس‌های ارائه‌شده با طرحی از اسامی ائمه معصومین (ع) زینت داده شده‌اند، در حالی که پیش از این، این‌گونه لباس‌ها در بازار عرضه می‌شدند. در بخش لباس اجتماع بانوان نیز مانتوهای بسیار کمی به‌نمایش گذاشته شدند که یا با خط سبز، اشعاری مناسبتی روی آن‌ها چاپ شده بود یا با پارچه‌ای سبز تزیین شده بودند. لباس‌هایی که دوخت و حتی اتوی مناسبی هم برای نمایش در نمایشگاه نداشتند! در بخش لباس مردان نیز پیراهن‌هایی از الیاف طبیعی که پیش از این در فروشگاه‌های لباس سنتی عرضه می‌شدند و همچنین تی‌شرت‌هایی که با همان طراحی اسامی ائمه معصومین (ع) یا اشعاری مناسبتی تزیین شده بودند، ارائه شدند. البته در این بین، لباس برخی اقوام هم که با پارچه مشکی دوخته شده بودند، به‌نمایش گذاشته شدند. امسال در کنار لباس‌های نمایش داده‌شده، پیکسل‌هایی با چهره شهدای حرم، تصاویری از حرمین معصومین (ع) برای کودکان و بزرگسالان نیز دیده می‌شدند.   لباس‌های ارائه‌شده در نخستین نمایشگاه لباس عاشورایی نسبت به این دوره، از کیفیت بالاتری برخوردار بودند. به علاوه، برای مردمی که از این‌ها لباس فقط برای روزهای تاسوعا و عاشورای حسینی (ع) استفاده می‌کنند، قیمت لباس‌ها بالاست. طبق آمار ارائه‌شده، ۱۵۰ اثر به دبیرخانه نخستین نمایشگاه «لباس عاشورایی» ارسال شد که حدود ۷۰ اثر در تالار وحدت به‌نمایش درآمد. آمارها نشان می‌دهد، امسال متقاضیان بیشتری به دبیرخانه نمایشگاه اثر ارسال کردند. براساس اعلام کارگروه ساماندهی مد و لباس حدود ۴۰ درصد از آثار رونمایی‌شده در دومین نمایشگاه لباس عاشورایی، به بازار وارد شدند. حمید قبادی - دبیر کارگروه ساماندهی مد و لباس - نیز یکی از مهمترین اهداف نمایشگاه لباس عاشورایی را تحقق زندگی به سبک ایرانی و اسلامی دانسته و گفته است که تلاش می‌کند آموزه‌های دینی را در جای جای زندگی ایرانیان برجسته کند. دومین نمایشگاه لباس عاشورایی اول مهرماه با معرفی سه برگزیده و سه اثر شایسته تقدیر به کار خود پایان می‌دهد. باید منتظر بود و دید که آیا مردم از آثار به‌نمایش درآمده در این نمایشگاه، در مراسم عزاداری امام حسین (ع) استفاده می‌کنند؟ ]]> عمومی Sat, 23 Sep 2017 09:37:18 GMT http://www.setarehnews.ir/fa/doc/news/111857/ دغدغه‌های یک تعزیه‌خوان/ هنر تعزیه از آشپزی کمتر است؟! http://www.setarehnews.ir/fa/doc/news/111812/ به گزارش ستاره ها ؛ محسن هاشمی که با ایسنا گفت‌وگو می‌کرد، ادامه داد: ما قادر نیستیم تعزیه را در کوچه و خیابان اجرا کنیم؛ چراکه نیاز به مکانی اختصاصی برای اجرای تعزیه هست و این فقدان درد بزرگ ماست. او با بیان اینکه تعزیه‌خوانی جایگاه بسیار والایی در فرهنگ ایرانی داشته و دارد، خاطرنشان کرد: دستگاه‌های مرتبط اعم از وزارت ارشاد، سازمان میراث فرهنگی و صداوسیما از دستگاه‌های مرتبطی هستند که در این زمینه کوتاهی داشتند و جامعه فرهنگی و افراد فعال در این حرفه متوجه این کم کاری‌ها هستند. او ادامه داد: رادیو و تلویزیون برای نمایش هنر تعزیه هیچ برنامه‌ای را به خود اختصاص نداده است. برنامه‌های تلویزیونی در سال تا چه میزان به اجرای تعزیه اختصاص دارد؟ آیا هنر تعزیه از هنر آشپزی کمتر است؟ به عقیده من مسئولان امر برای این هنر کم کاری‌هایی را داشتند. هاشمی با بیان اینکه رسانه‌ها تنها در ماه محرم به اجرای تعزیه می‌پردازند، بیان کرد: جایی برای اجرای یک برنامه اختصاصی که به صورت هفتگی در تلویزیون و رسانه باشد بسیار خالی است. ما فقط به این دلخوش هستیم که هنر تعزیه توانسته ثبت جهانی شود. چه تأثیری دارد که این هنر جهانی شده درحالیکه تلویزیون حاضر نیست تا ساعتی را برای پخش این هنر اختصاص بدهد. وی افزود: اگر کشورهای اروپایی این متاع فرهنگی و هنری را دراختیار داشتند تاکنون این هنر جهانی شده بود و بدون شک یکی از هنرهای جهانی برای کشور اروپا به شمار می‌آمد. این تعزیه خوان با بیان اینکه این هنر نیاز دارد تا رسانه‌ها از آن حمایت کنند، گفت: اخیرا در جشنواره‌ی آیینی سنتی در مجموعه تئاترشهر شاهد فعالیت‌هایی از اجرای هنرهای تعزیه، نقالی و پرده‌خوانی بودیم و این نشان دهنده علاقه مردم به هنر تعزیه‌خوانی است اما آیا صدا و سیما هنر به این والایی را نمی‌بیند؟ و یا خواب است! هاشمی گفت: به قدری که اروپایی‌ها برای هنر شبیه‌خوانی ارزش قائل هستند دست‌اندرکاران فرهنگی هیچ ارزشی برای این هنر قائل نیستند. چرا موقوفات را به شبیه‌خوانی اختصاص نمی‌دهند؟ این هنر تاکنون تنها به همت کسانی پابرجاست که زلف دل خود را به حضرت ارباب گره زده‌اند. وی با اشاره به اینکه از جوانانی که تعزیه را تریبون‌های رسمی تماشا نمی‌کنند چه توقعی می‌توان داشت؟! ادامه داد:‌ جوانان ما باید از چه راهی با این هنر آشنا شوند؟ آن‌ها مجبورند به رسانه‌های خارجی روی بیاورند. این شهادت خوان با اشاره به آینده هنر تعزیه خوانی خاطرنشان کرد: تعداد بچه‌خوان‌های تعزیه بسیار زیاد شده و باعث شده است تا این هنر از لحاظ کمی در وضعیت بهتری باشد اما از نظر کیفی در شرایط مساعدی نیست که این وضعیت باعث هدر رفتن استعدادهای جوانان خواهد شد. او ادامه داد: با نگاهی به هنرهای ایرانی و اسلامی متوجه خواهیم شد که والاتر و با کیفیت‌تر از این هنر در هیچ جای دنیا وجود ندارد. هنری که با ادبیات، شعر، فرهنگ، موسیقی، مذهب، تاریخ و آیین و سنن آمیخته شده و تمام وجوه را دربرگرفته است. محسن هاشمی با بیان اینکه پابرجا بودن این هنر تاکنون به همت مردم است اظهار کرد: باید آموزشگاه‌ها، دانشگاه‌ها و صداوسیما برای این هنر ارزش قائل شوند و به آن میدان بدهند. وی با اشاره به تغییرات ایجاد شده از بدو پیدایش هنر تعزیه‌خوانی یادآور شد: در زمان پیدایش این هنر تنها افرادی بودند که فقط اجرا می‌کردند و با گذشت زمان موسیقی هم به این هنر اضافه شد. شاید از ابتدای پیدایش به این اندازه تنوع مجلس وجود نداشت و فقط در شهادت امام حسین (ع) هنر تعزیه‌خوانی اجرا می‌شد اما داستان‌های دیگر تاریخی و مذهبی با گذشت زمان به این هنر اضافه شد. این تعزیه خوان در پایان سخنان خود گفت: باید با حمایت‌های خود در طول سال از این هنر استقبال شود. تعزیه هنری ایرانی و اسلامی است که بیشتر براساس وقایع کربلا، داستان‌های تاریخی و قرآنی پرداخته شده است اما ذهن خلاق هنرمندان کشور این را ایجاب کرده تا با ذوق و سلیقه و سنن و تمدن‌ ما سازگار باشد. ]]> عمومی Sat, 23 Sep 2017 05:51:44 GMT http://www.setarehnews.ir/fa/doc/news/111812/ گفت‌وگو با مخترع «آ با کلاه» http://www.setarehnews.ir/fa/doc/news/111834/ به گزارش ستاره ها به نقل از ایسنا، استاد حسین وحیدی، معلمی 92 ساله و متولد هشتم اسفند 1304 قزوین است. هشت سالی در قزوین معلمی می‌کند و سال 1331 به تهران منتقل و در شمیران مشغول تدریس می‌شود. سال 55 پس از 32 سال خدمت بازنشسته می‌شود. با این حال به تدریس ریاضیات ادامه می‌دهد و حالا رکورد ملی طولانی‌ترین زمان تدریس را از آن خود کرده و 73 سال است پیوسته درس می‌دهد و می‌خواهد این رکورد را در گینس هم ثبت کند. لبخند از لبانش محو نمی‌شود و می‌گوید: «زمانی بود که 13 ساعت در روز درس می‌دادم اما حالا دیگر توان ندارم و روزی دو ساعت تدریس می‌کنم. یادم نمی‌آید حتی یک ماه درس نداده باشم. حتی به عتبات عالیات و حج هم که مشرف شدم آنجا به بچه‌ها ریاضی می‌گفتم و اگر روزی بیاید که آن روز درس ندهم خسته می‌شوم. تا زمانی که نفس دارم می‌خواهم معلم باشم.» از او سوال می‌کنم این عشق به معلمی از کجا می‌آید؟ به شاگردانش که دور تا دور اتاق نشسته‌اند نگاهی می‌اندازد و می‌گوید: معلمی عشق من است. در جوانی نمی‌خواستم معلم شود، ولی نمی‌دانم چطور شد در این مسیر افتادم. این دغدغه را دارم که جوانان موفق باشند. سعی کردم شاگردانم را صحیح تربیت کنم و تحویل جامعه بدهم. معلم شهید رجایی بودم استاد وحیدی، معلم شهید رجایی در قزوین بوده و  درباره او می‌گوید: کمتر از یکسال معلم ایشان در چهارم ابتدایی بودم و بعد به تهران منتقل شدم. شهید رجایی همشهری خودمان بود و یک نسبت فامیلی سببی هم داشتیم. دانش آموز خوبی بود. معلم کلاس اولم از پنجره داخل کلاس می آمد از استاد وحیدی سوال می‌کنم روز های اول به مدرسه رفتن خودش را به یاد دارد ؟ محکم می‌گوید: «بله، یادم هست. معلم کلاس اولم به رحمت خدا رفت. اما هنوز کلاس درسم در قزوین سرجایش است. خاطرم می‌آید آن اوایل معلمم از پنجره کلاس که رو به کوچه بود می‌پرید و داخل می‌آمد. خیلی تعجب می‌کردم و برایم همیشه سوال بود چرا اینکار را می‌کند که بعد فهمیدم چون دیر می‌کرده و نمی‌خواسته ناظم و مدیر مدرسه او را ببینند از پنجره می‌آمد. معلمان ما اینطور بودند و از مدیر مدرسه خیلی حساب می‌بردند. او یادش نمی‌آید که شاگردانش را زده باشد یا از معلمانش کتک خورده باشد. خودش تعریف می‌کند که « من در دوران مدرسه کتک نخوردم. دبستان مختلط می‌رفتم و معلم‌ها و اتفاقا دخترها خیلی دوستم داشتند. کوچک و ریز جسته بودم و شیطنت می‌کردم. موهای دخترها را می‌کشیدم و یا موقع بازی سنگ به پایشان می‌زدم. هیچ وقت شاگرد اول نمی‌شدم اما درسم بد هم نبود.» " آ با کلاه" را من اختراع کردم استاد وحیدی غرق در خاطرات گذشته شده، با اشتیاق از دوران تدریسش در قزوین سخن می‌گوید و حتی معتقد است خیلی زودتر از آنکه به حرف اول الفبا، " آ با کلاه" بگویند او این نام را بر روی این حرف گذاشته بوده است. این معلم پیشکسوت می‌گوید: « مخترع آ باکلاه من بودم ولی خودم نمی‌دانستم. تلفظ الف مدی و انتقال آن به بچه‌ها سخت بود. یکی از همکارانم می‌گفت بگوییم آ شاپویی؛ آن موقع کلاه شاپویی تازه مد شده بود و بچه‌ها نمی‌شناختند. خودم اسم الف مدی را آ با کلاه گذاشتم و اینطور به بچه‌ها درس می‌دادم. بعد که به تهران آمدم دیدم که تازه شروع کرده اند این اسم را روی الف گذاشته‌اند و می‌گویند آ با کلاه.» وی می‌افزاید: «تدریسم با آهنگ بود.» و با خود آهنگین زمزمه می‌کند که : « الف هیچی نداااااره، ب یه نقطههه داره، .... با آهنگ درس می‌دادم و بچه‌ها پشت سرم تکرار می‌کردند». هیچ کدام از فرزندانم معلم نشدند از استاد سوال می‌کنم کدام یک از فرزندانش راه او را ادامه داده‌اند؟ لبخندی می‌زند و می‌گوید: « پنج بچه داشتم، یک پسرم فوت کرد. حالا 13 نوه و یک نتیجه دارم اما هیچ کدام معلم نشدند. اجباری نبود و نمی‌خواستند. اما به همه شان ریاضی درس داده‌ام. بچه ها و نوه‌هایم همه دانشگاه رفته هستند و دو نوه‌ام پزشک‌اند.» شاگردانش رسم دارند که اولین جمعه مهرماه هر سال دور همدیگر جمع شوند. شاگردانش از متولد سال 30 هستند تا دهه 70 و 80 . خودش می‌گوید:  برخی شاگردانم با نوه‌هایشان می‌آیند. برخی از آنها فوت کرده‌اند و خیلی هایشان الان دکتر و مهندس و دانشمند شده‌اند. با سه نسل کار کرده‌ام و هنوز هم از تدریس خسته نشده‌ام. سعی می‌کنم هیچ وقت به مادیات فکر نکنم. به لطف پروردگار و نه لطف آموزش و پرورش همواره زندگی‌ام خوب بوده است. زندگی کرده‌ام که معلمی کنم نه اینکه  معلمی کنم تا زندگی کرده باشم.» بارها گفته‌ام کتاب‌های جدید ریاضی مشکل دارند استاد وحیدی در دوران زندگی چندین جلد کتاب هم تالیف کرده و  معتقد است تلاش کرده تا علاقه به ریاضی را در وجود بچه‌هایی که اکثرا از ریاضی بیزار هستند ایجاد کند. او چهار هدف تحصیل، تحقیق، تدریس و تالیف را در طول زندگی اش دنبال کرده و هنوز هم مطالعه می‌کند و دوست دارد به‌روز باشد. هرچند دور و بری‌هایش از اینکه روش‌های تدریس کتاب‌های جدید درسی را می‌داند متعجب می‌شوند اما خودش آن را امری عادی می‌داند و تاکید می‌کند که « مرتب با درس های جدید جلو می‌روم و اطلاعاتم به‌روز است. متاسفانه کتاب‌ها مرتب عوض می‌شوند و کاری نمی‌شود کرد. سال قبل به دکتر فانی وزیر آموزش و پرورش گفتم که این کتاب ‌های ریاضی جدید خوب نیستند و فایده‌ای ندارند و سخت هستند. 72 سال است کار کرده‌ام و تجربه دارم. وی ادامه می‌دهد: گاهی از آموزش و پرورش سر می زنند و درباره کتاب‌های جدید ایراداتی را مطرح می‌کنم، دروس ریاضی‌ تازه تالیف مشکل دارند، ما هم خیلی گفتیم ولی گوش ندادند. می آیند و چشم می گویند اما انجام نمی دهند.» چند توصیه به معلم‌های جدید این معلم پیشکسوت که بیش از 70سال از عمر خود را در کلاس‌های درس سپری کرده، توصیه‌هایی به معلمان جدید دارد و می گوید: «معلم بودن به تنهایی شرط نیست. معلم باید مربی باشد، حوصله کند و بچه ها را به‌روز بار بیاورد و تربیت کند. بچه‌های الان دیگر شبیه چند سال پیش نیستند و تفاوت دارند. برخی فقط به اسم اینکه معلم هستند سر کلاس می روند، در حالی که باید شرایط معلم شدن را داشته باشد. دانش آموزی که سرکلاس نشسته است را به ما  سپرده اند و امانت است. وقتی سرکلاس هستم می بینم 30 دانش آموز، یعنی 60 چشم و 30 قلب به همراه قلب پدر و مادرشان به امید من هستند و نگاهم می‌کنند. با این قلب ها چه می‌کنیم؟ معلم با قلب مردم و با خدا سروکار دارد. انسان از خداست و به خدا بر می‌گردد و مقام معلم بالاست. وی ادامه می‌دهد: علت عدم علاقه مندی و فرار از درس و مدرسه و بعد کشور را باید ریشه یابی کرد. اگر فرهنگ ما درست شود همه چیز درست می‌شود. از من دیگر گذشته است و این ها را برای آینده می‌گویم.  پای صحبت شاگردانش می‌نشینم، چند نفرشان جوان‌اند و متولد دهه 70 و 80 و برخی دیگر سنی ازشان گذشته. یکی از شاگردانش که شاید 60 سال را هم رد کرده باشد می‌گوید: « یک سال افتخار شاگردی استاد را داشتم و بعد از اینکه معلم شدم با ایشان همکار بودم و خیلی چیزها آموختم. ایشان اسوه و الگوی معلمی و اخلاق اند.» جوانترها پر از نشاط و انرژی‌اند، یکیشان معماری خوانده، یکی فیزیک خوانده و دیگری حقوق دان شده است. همه شان متفق‌القول می‌گویند سر کلاس‌ استاد به ریاضیات علاقه مند شده‌اند و با اشتیاق سر کلاس ریاضی نشسته‌اند. یکی از آنها می‌گوید: «تولدم 22 اردیبهشت است. سال گذشته فراموش کردم 12 اردیبهشت تماس بگیرم و روز معلم را تبریک بگویم اما چند روز بعد استاد تماس گرفت و تولدم را تبریک گفت و خیلی شرمنده شدم. حالا سعی می‌کنم هر سال بیایم و به استاد سر بزنم.» تصاویری که در ادامه آمده برگرفته از کتاب «معلم ماندگار» است که مروری دارد بر زندگی، خاطرات و تالیفات استاد حسین وحیدی قزوینی : استاد مقابل دبستان گلستان درکه، سال 1331 (نفر اول سمت راست) استاد هنگام خروج از کلاس به همراه دانش‌آموزان، سال 1338 دریافت مدرک تربیت معلمی، سال 1339 تمبر نکوداشت هفتاد سال معلمی استاد حسین وحیدی ]]> عمومی Sat, 23 Sep 2017 07:46:39 GMT http://www.setarehnews.ir/fa/doc/news/111834/ سرودی که حسن روحانی آن را سفارش داد! http://www.setarehnews.ir/fa/doc/news/111955/ به گزارش ستاره ها به نقل از جام جم آنلاین: رمز ماندگاری این ترانه چه بود؟ اصلا با چه هدفی تولید شد؟ و خیلی سوال‌های مانده در ذهن برای این قطعه ماندگار موسیقایی که شاید جواب گرفتنشان خالی از لطف نباشد. گفت و گویی داشتیم با استاد احمدعلی راغب آهنگساز این ترانه و گوش سپردیم به خاطرات و ناگفته‌هایش در روزهای دور گذشته برای ساخت این قطعه ماندگار.       لطفا در مورد تولید و ساخت ترانه «همشاگردی سلام» برای ما صحبت کنید؟ کار همشاگردی سلام در مهر ماه سال 59 در شورای عالی تولید موسیقی که آن زمان در رادیو تشکیل شده بود، آماده شد ولی پخش آن در سال 60 بود و کار دشواری بود. چون صدای گروه کر آن آقایان و خانم‌های بزرگسال بودند و آقای محمد هاشمی که ریاست صدا و سیما را در آن زمان داشتند و نیز آقای روحانی که در حال حاضر رئیس‌جمهور هستند دستور دادند که این ترانه را بچه‌ها بخوانند که البته درست هم بود. با همکاری خانم علوی تعدادی از بچه‌ها که بعضی از آن‌ها پدرانشان جزء شهدا بودند، از مدارس جمع ‌آوری شدند و سرود با آن‌ها تمرین و در رادیو اجرا شد. واقعا برای ما ارزشمند بود که توانستیم چنین گروهی را جمع‌و‌جور کنیم و سرود را برای مهر ماه آماده اجرا و پخش کنیم و نیز بتوانیم بچه‌ها را هم وارد عرصه موسیقی کنیم. شاعر این آهنگ آقای مجتبی کاشانی بودند. ما با گروه کر بچه‌ها کار کردیم و اوایل مشکل ریتم داشتیم ولی همکاری‌شان خیلی خوب و قابل قبول بود. آن زمان ما روی شعر خیلی تاکید داشتیم و می‌خواستیم پیام شعر به خانواده‌ها رسانده شود. پیام این ترانه چه بود و با چه هدفی تولید شد؟ ما نظرمان این بود که حتی پدر و مادرها هم دارند با بچه‌هایشان هم‌صدا می‌شوند. «رسیدید مدرسه و هم‌کلاسی پارسال خودتان را دیدید، همدیگر را بغل کنید و ببوسید» متاسفانه در حال حاضر همه کم‌رنگ شده و از بین رفته است. پیام کلی این شعر این است که دو تا دانش‌آموز همدیگر را در حیاط مدرسه می‌بینند که سال قبل باهم هم‌کلاس بودند و خیلی خوشحال می‌شوند، با هم خاطره‌ای دارند و پدر هر دوشان جزو شهدای منطقه جنگی هستند ولی این‌ها خیلی شاد با هم صحبت می‌کنند «مسئولیت و وظیفه‌ی پدرهایمان را ما به دوش می‌گیریم و ما هدف آن‌ها را ادامه می‌دهیم» خیلی شاد و خوشحال‌کننده با هم دیالوگ دارند. این شعر خیلی زیبا و خوب سروده شده و آقای مهندس کاشانی، این جا سنگ‌ تمام گذاشتند. پیشنهاد ساخت این آهنگ از چه کسی بود؟ آقای روحانی که الان رئیس‌جمهور هستند، ایشان خیلی تاکید داشتند که باید بچه‌هایی که محصل هستند را وارد عرصه موسیقی کنیم و خانواده‌ها هم باید حرف‌های بچه‌ها بشنوند و بدانند نیاز بچه‌های محصل چه چیزی هست و از پدر و مادر چه توقعاتی دارند و نیز باید آموزنده باشد. قبل از کار همشاگردی سلام، چند تا کار غیرسرود هم در اثبات همین موضوع آماده کرده بودم که مرتبط با کودک، درس و کتاب بود. دیدن دو تا دانش‌آموز که همدیگر را بغل می‌کردند و ذکر خاطرات و .... «بابا‌ خون داد» را هم قبلا ساخته بودم و در حال پخش بود. «بابا‌ خون داد» زودتر از این‌ها تولید شده بود و همین گروه در ساخت و تولید باباخرداد نیز حضور داشتند. این ترانه در کجا تولید شد؟ در استودیو 8 رادیو واقع در میدان ارک تولید و تمرین شد و گروه ارکستر خوبی هم داشت که در تلویزیون زیر نظر مرحوم محمد بیگلری کار می‌کردند و آثار خوبی نیز داشتند، سروده‌های زیادی را هم ما با این ارکستر مجلسی اجرا داشتیم و تولید می‌کردیم. من واقعا ناراحتم که باید به همه عزیزان و بزرگان عرصه موسیقی مرحوم بگویم و متاسفانه بهترین‌ها را از دست دادیم. برنامه‌های «جمعه‌بازار» و «جمعه‌ و‌ رادیو» و نمایشنامه‌های رادیویی هم در این استودیو که فضای بسیار بزرگی داشت تولید می‌شد. در پی ساخت همشاگردی سلام از ایشان خاطره‌ای دارید؟ به ایشان گفتم که باید حضور داشته باشید این بچه‌ها در بیان بعضی واژه‌ها مشکل دارند، مثل این‌که این بچه‌ها در بیرون از مدرسه فقط محاوره صحبت می‌کنند، برای همین در بیان واژه‌‌های کتابی قدری مشکل دارند. ما باید با آن‌ها کار کنیم. گفتند که این را به عهده شعرا بگذارید. چون اشعار محاوره ممنوع است در شعر ما «بیا بریم» نداریم باید بگوییم «بیا برویم». شاعر این ترانه چه کسی بودند و آیا شعر قبل از آهنگسازی آن آماده بود ؟ شعر از مرحوم مجتبی کاشانی است. شعر خیلی اهمیت دارد و پیام را می‌رساند. خواستم که شعر آماده باشد و بعد روی شعر موسیقی بگذارم و از آقای مهندس کاشانی خواهش کردم که از ابتدا با هم شروع کنیم. بعضی جاهای شعر جور دیگری بود که اواسط کار بعضی جاها را تغییر دادیم. چون جامعه با پیام شعر ارتباط برقرار می‌کند. درست هم فکر می‌کردم بعدا نتیجه گرفتیم که نظر درستی بود. اول باید شعر سروده بشود و بچه‌های آهنگساز سعی کردند که روی کلام ضرب آهنگ بگذارند. سعی ‌کردیم که برخلاف زمان قبل از انقلاب که روی آهنگ شعر می‌گفتند، اول شعر سروده شود و بعد روی شعر آهنگ بگذاریم. راجع به تلفیق صحبت می‌کردم با همکارانم که ضرب آهنگ، شعر چه مبانی و مفاهیمی دارد و موسیقی چگونه باید با شعر هماهنگ بشود. پس از آن بچه‌ها برخی کلمات را درست ادا نمی‌کردند. من با آن‌ها خیلی کار کردم تا کلام را درست بیان کنند و از حالت محاوره خارج شوند و فکر کنند که کتاب فارسی‌شان را از رو می‌خوانند. رمز ماندگاری آثاری مثل «همشاگردی سلام» چه چیزی است؟ به نظر من چند عامل، یکی ریتم کلام است و باید کاملا موسیقی کودک و نوجوان را القا کند. یعنی بچه‌ها و کودکان با این ریتم می‌توانند حرکت درستی داشته باشند. ولی اگر قدری این موسیقی را سنگین‌تر و پیچیده‌‌تر کنیم، نمی‌توانند ریتم را رعایت کنند و در نهایت با ملودی ارتباط برقرار نمی‌کنند. شما در همه آثار من یک میزان موسیقی غربی پیدا نمی‌‌کنید، موسیقی ما بسیار بسیار گسترده است کافی است که یک مقدار تحقیق داشته باشیم و آن را جدی بگیریم. یکی هم خود ملودی بود که ملودی شادی داشت. ملودی بدون کلامی که نشان می‌دهد دو نفر با هم دیالوگ دارند. به هر حال فضایی داشت که جذابیتی ایجاد می‌کرد. دومین کاری که برای بچه‌ها ساخته شد، همین «همشاگردی سلام» بود و مهمتر از همه خواست خدا بود. ]]> عمومی Sun, 24 Sep 2017 07:29:55 GMT http://www.setarehnews.ir/fa/doc/news/111955/