پایگاه خبری ستاره ها - آخرين عناوين سینما :: نسخه کامل http://www.setarehnews.ir/art/cinema Wed, 18 Sep 2019 10:09:05 GMT استوديو خبر (سيستم جامع انتشار خبر و اتوماسيون هيئت تحريريه) نسخه 3.0 /skins/default/fa/normal5/ch01_newsfeed_logo.gif تهيه شده توسط پایگاه خبری ستاره ها http://www.setarehnews.ir/ 100 70 fa نقل و نشر مطالب با ذکر نام پایگاه خبری ستاره ها آزاد است. Wed, 18 Sep 2019 10:09:05 GMT سینما 60 عشق ورزیدن علی ضیاء به دوست و دشمنش http://www.setarehnews.ir/fa/doc/news/167255/ جان و جهان! دوش کجا بوده ای نی غلطم،در دل ما بوده ای ممنونم از همتون برای تبریک های تولد از رفقای هنرمند و ورزشکار و تاثیر گذارم از خانواده جانم از همه کسایی دوستم دارند و حتی همه کسایی که دوستم ندارن اما دوستشون دارم همه ی کسایی که در علی ضیا امروز نقش داشتن و دارند از پدرم و مادرم و خواهرم از همه ی انها که کنارم ایستادن تا تلاش کنیم برای ایران و همه ی کسایی که زخم زدنت تا نتونیم سریع تر جلو بریم من ایستاده ام برای همه لطف ها و نامردمی ها دنیا جای بهتری خواهد شد این را یقین دارم اگر دشمن هامون رو هم دوست داشته باشیم من عاشق دوستانم هستم و دشمن هام رو هم دوست دارم بازم ممنون از همتون ]]> هنری Wed, 18 Sep 2019 05:32:35 GMT http://www.setarehnews.ir/fa/doc/news/167255/ «نون.خ ۲» اوایل آبان کلید می‌خورد/ شروع تصویربرداری از کرمانشاه http://www.setarehnews.ir/fa/doc/news/167253/ به گزارش ستاره ها به نقل از خبرگزاری مهر؛ مهدی فرجی تهیه کننده فصل دوم سریال «نون.خ» با اشاره به نگارش فیلمنامه این سریال که قرار است به کارگردانی سعید آقاخانی برای رمضان ۹۹ ساخته شود بیان کرد: امیر وفایی نویسنده سریال در حال نگارش فیلمنامه است و اخیرا محمد تنابنده هم به او اضافه شده و تاکنون هشت قسمت از سریال نوشته شده است. وی درباره تعویق در زمان شروع تصویربرداری سریال نیز بیان کرد: باید فیلمنامه آماده شود تا بتوانیم سریال را کلید بزنیم. از طرفی تعداد قسمت های سریال هم افزایش یافت و به ۲۵ قسمت رسید. امیدواریم بتوانیم سریال را بین اواخر مهرماه تا اوایل آبان ماه کلید بزنیم. تهیه کننده «نون.خ» با اشاره به لوکیشن هایی که برای تولید سریال بازبینی شده است، اضافه کرد: لوکیشن هایی در این مدت بازبینی شد و ان شاءالله تصویربرداری سریال را از کرمانشاه آغاز می کنیم. البته شهرهای دیگری هم در قصه داریم که به مرور درباره آنها هم توضیحاتی داده می شود. وی در پایان در واکنش به مشکلات مالی سازمان که باعث شده است برخی پروژه ها همچنان در صف تولید باقی بمانند، ابراز کرد: این مشکلات و فشارهای مالی همچنان وجود دارد و ما هم مستثنی نیستیم. فصل اول سریال «نون. خ» با محوریت شخصیت‌های کرد نوروز امسال از شبکه یک سیما روی آنتن رفت. در این سریال بازیگرانی از جمله سعید آقاخانی، حمیدرضا آذرنگ، علی صادقی، هومن حاجی عبداللهی، نعیمه نظام دوست، سیروس میمنت، شیدا یوسفی، صبا ایزدپناه، هدیه بازوند و … به ایفای نقش پرداختند. ]]> هنری Wed, 18 Sep 2019 05:18:08 GMT http://www.setarehnews.ir/fa/doc/news/167253/ از اولین درخشش اصغر فرهادی تا اشتباه ابراهیم حاتمی‌کیا در دوره دانشجویی http://www.setarehnews.ir/fa/doc/news/167248/ به گزارش ستاره ها به نقل از خبرآنلاین؛ دکتر تاجبخش فنائیان، استاد تئاتر دانشکده هنرهای زیبا، از سال ۱۳۶۴ تا ۱۳۹۸ به تدریس بازیگری، کارگردانی و دیگر دروس دانشگاهی هنرهای نمایشی مشغول بوده است. بسیاری از چهره‌های شناخته شده امروز سینما و تئاتر ایران از شاگردان او بوده‌اند. او همچنین در پنج دهه گذشته تعداد زیادی تئاتر از جمله «تاجر ونیزی»، «لیرشاه»، «دژ هوش‌ربا»، «ریچارد دوم»، «کمپیرک جادو» و ... را روی صحنه برده است. نگارش ده‌ها مقاله پژوهشی و نمایشنامه و کارگردانی سریال تلویزیونی «حجربن عدی» از دیگر فعالیت‌های هنری تاجبخش فنائیان است. او به تازگی مهمان کافه خبر بود و درباره چهره‌های سرشناس عرصه بازیگری و کارگردانی این روزهای سینما و تلویزیون مانند اصغر فرهادی، ابراهیم حاتمی‌کیا، حمید فرخ‌نژاد، محمد رحمانیان، هادی حجازی‌فر و... که سال‌ها پیش از شاگردان او بودند، سخن گفت. فنائیان با تاکید بر نقش مثبت تالار مولوی در پرورش استعدادهای دانشجویی، خاطراتی را از نخستین درخشش شاگردانش که امروز به چهره‌های سرشناس تئاتر و سینمای امروز ایران تبدیل شده‌اند، بیان کرد.  اصغر فرهادی؛ درخشش در دوران دانشجویی زمانی در دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران، مبنای فعالیت‌ عملی دانشجویان ما، تالار مولوی بود. هر مبحثی را که تدریس می‌کردیم، حتما نتیجه‌اش را در قالب کار تولیدی در تالار مولوی برای تماشاگر عام به نمایش می‌گذاشتیم. به نظرم اگر تالار مولوی نبود، اصغر فرهادی، حمید فرخ‌نژاد، محمد رحمانیان و ... جایگاهی را که امروز دارند، نداشتند. اصغر فرهادی، سال ۱۳۷۳، زمانی که دانشجوی ما در هنرهای زیبا بود، اولین کار نمایشی خود را با عنوان «ماشین‌نشین‌ها» در تالار مولوی و در قالب جشنواره دانشجویی روی صحنه برد و استعدادش را به همه نشان داد، آنجا بود که ما یک کارگردان خلاق را شناسایی کردیم؛ کارگردانی که می‌توانست فضای تازه‌ای به وجود آورد و حرف صادقانه‌ای بزند.   اصغر فرهادی و پریسا بخت‌آور در نمایش «ماشین نشین‌ها»/ ۱۳۷۳ اگر در آن دوره جشنواره تئاتر دانشجویی، تالار مولوی وجود نداشت و فرهادی نمایش «ماشین نشین‌ها» را کار نمی‌کرد، او کارگردان سرشناس امروز نمی‌شد. در واقع او به عنوان یک جوان مستعد و خلاق شناخته شد که بعدها امکان ساخت پروژه‌هایی در تلویزیون را پیدا کرد و در نهایت به جایگاه امروز خود رسید. ابراهیم حاتمی‌کیا؛ دلیل تغییر رشته از تئاتر به سینما ابراهیم حاتمی‌کیا یک ترم در دانشکده ما تحصیل کرد، آن موقع به واسطه ساخت چند فیلم، شناخته شده بود. یادم هست او در کلاس‌های مبانی بازیگری که احتیاج به مهارت‌های فیزیکی فراوان دارد، گوشه‌ای می‌ایستاد و تنها به دیگر دانشجویان که مشغول انجام حرکات بودند، نگاه می‌کرد. احساس می‌کردم که بازیگری چندان با روحیات او جور در نمی‌آید، به نظرم بازیگری هیچگاه در تمایلات او نبود. حاتمی‌کیا پس از مدتی به من گفت که به رشته سینما علاقه دارد و از عهده چنین کارهایی بر نمی‌آید. یادم هست با دانشکده تئاتر و سینما هماهنگ کردم که شرایط حضور او در رشته سینما را فراهم کنند. البته کاش او می‌ماند و بازیگری را تجربه می‌کرد تا الان شاید دیگر در فیلم‌هایش نیازی به بازیگردان نداشته باشد. ابراهیم حاتمی‌کیا پس از مدتی کوتاه که دانشجوی تئاتر بود، به من گفت که به تحصیل در سینما علاقه دارد و از عهده کلاس‌های بازیگری بر نمی‌آید. یادم هست با دانشکده سینما و تئاتر هماهنگ کردم که شرایط حضور او در رشته سینما را فراهم کنند محمد رحمانیان؛ دانشجویی تیزبین و مودب اولین دوره‌ای که در دانشکده تدریس کردم، محمد رحمانیان هم جزو دانشجویان بود. او بسیار مودب رفتار می‌کرد و در آن دوره احترام زیادی برای اساتید قائل بود، اولین خاطره من با ایشان هم، همان برخورد مودبانه‌اش بود. ما در کلاس‌ها تمرینی برای دقت دانشجویان به آنچه می‌بینند و می‌شنوند داشتیم که چشم‌هایشان را می‌بستند و آنچه در محیط کلاس وجود داشت را توصیف می‌کردند. یادم هست روزی یک پوتین خریده بودم و با آن سر کلاس رفتم، وقتی نوبت به همین تمرین رسید، محمد رحمانیان پس از آنکه تمام جزییات کلاس را توصیف کرد، گفت شما یک پوتین به پا دارید که تازه خریده‌اید. من از دقت جزء به جزء او بسیار شگفت‌زده شدم. رحمانیان در تمرینات و اتودهایی که می‌زدیم نشان می‌داد جوانی باشعور است، بسیار اهل مطالعه بود و تحلیل‌های بسیار خوبی ارائه می‌داد و سپس در تئاتر هم توانست بدرخشد.   حمید فرخ‌نژاد؛ هشدار درباره نیازهای مالی حمید فرخ‌نژاد هم دیگر شاگردم بود و یادم هست ابتدا به طراحی صحنه تمایل داشت و در کلاس مبانی بازیگری به من ‌گفت هیچ وقت فکر نمی‌کردم در میان جمع بتوانم بازی کنم. او واقعا در بازیگری هم خوب بود و در این کلاس‌ها هم به من و هم به خودش استعداد بازیگری‌اش را شناساند و بدین ترتیب مسیر هنری‌اش تغییر کرد و وارد حرفه بازیگری به شکلی جدی شد. اگر بخواهم امروز به او توصیه‌ای کنم، می‌گویم نیازهای مالی تو را به سمتی دیگر کشانده است؛ مطمئنم که این مسئله را خودش هم می‌داند. هادی حجازی‌فر؛ با استعداد و زحمتکش دانشجویانی که استعداد داشتند در دانشکده به چشم من می‌آمدند، هادی حجازی‌فر هم از این دست دانشجویان بود. او به خوبی کارگردانی می‌کرد، در کار خود جدی و بسیار بااستعداد بود و زحمات بسیار زیادی هم برای کار خود می‌کشید. من نمایش «ریچارد دوم» شکسپیر را که کار کردم از او هم خواستم یکی از نقش‌های مهم را بازی کند که همینطور هم شد و حجازی‌فر توانست به خوبی از پس نقش بر بیاید و توانایی‌های خود را نشان دهد. اقبال و شرایطش به همراه استعداد، زحمات، تجربیات و دانشی که داشت او را به سمت سینما کشاند. شهاب حسینی هم با وجود اینکه دانشجوی دانشکده هنرهای زیبا نبود، اما فعالیت حرفه‌ای خود را از تالار مولوی آغاز کرد، یادم هست اولین بار او را در یکی از نمایش‌های جشنواره دانشجویی دیدم که به چشمم به عنوان بازیگری خوش تیپ، با استعداد، خلاق و حرفه‌ای آمد شهاب حسینی؛ خوش‌تیپ و خلاق شهاب حسینی هم با وجود اینکه دانشجوی ما در دانشکده هنرهای زیبا نبود، اما فعالیت حرفه‌ای خود را از تالار مولوی آغاز کرد، یادم هست اولین بار او را در یکی از نمایش‌های دانشجویی جشنواره دیدم که به چشمم به عنوان بازیگری خوش تیپ، با استعداد، خلاق و حرفه‌ای آمد. فکر می کنم نام نمایش «افسانه» بود و او خودش را در این اثر به خوبی نشان داد و سپس دعوت‌های دیگری از او به عمل آمد. در نهایت باید بگویم تالار مولوی نقش مهمی در ظهور استعدادها داشت و زمانی‌که این جایگاه را از دست داد، ما دیگر، محصول‌های این‌چنینی را از دانشکده هنرهای زیبا هم ندیدیم یا خیلی کمتر شدند. تمام کسانی که الان در جامعه هنری ایران مطرح هستند و از دانشکده هنرهای زیبا آمده‌اند، یک زمینه‌ای در تالار مولوی دارند. نوید محمدزاده و هوتن شکیبا؛ پشتکار زیاد و رفتار درست نوید محمدزاده و هوتن شکیبا با این‌که به لحاظ تیپ ظاهری، دست کمی از بازیگران مطرح سینما در دهه ۷۰ و ۸۰ ندارند، اما قطعا، تنها به این دلیل نیست که موفق شده‌اند. نوید محمدزاده و هوتن شکیبا، هم بازیگران خوش تیپی هستند و هم خوب و درست رفتار می‌کنند. محمدزاده را در نمایشی کمدی در جشنواره تئاتر دانشجویی دیدم که حسابی من را مجذوب کرد، بسیار خوب نقش را بازی می‌کرد. هوتن شکیبا را هم در یکی از همین نمایش‌ها دیدم.  اگرچه استعدادها خودشان را نشان می‌دهند، اما با زحمت و کار است که رشد می‌کنند. یادم هست می‌گفتند سعید آقاخانی در دوران دانشجویی، شب‌ها تا صبح در خوابگاه تمرین می‌کرده است. بسیاری از بازیگران موفق امروز، چنین شرایطی را داشتند. قطعا هیچ کدام از این بازیگران بدون تمرین، تلاش و پشتکار به چنین موقعیتی نرسیدند. دوست دارم بچه‌ها وقتی وارد عرصه شهرت و محبوبیت می‌شوند، تواضع، متانت و صلابت هنری را فراموش نکنند و آن را به مقداری اندک نفروشند. همچنین باید بگویم با وجود استعداد و پشتکار، شاید امکان ورود دانشجویان به دنیای بازیگری حرفه‌ای، هرگز فراهم نشود، کما اینکه نمونه‌هایی از این دست بسیار داشتیم. عوامل بیرونی دیگری به جز تجربه و دانش هم در سرنوشت آدم دخالت دارد. ]]> هنری Wed, 18 Sep 2019 04:39:24 GMT http://www.setarehnews.ir/fa/doc/news/167248/ جشنواره هایفست میزبان ۷ اثر ایرانی است/داریوش مودبیان در ارمنستان http://www.setarehnews.ir/fa/doc/news/167246/ به گزارش ستاره ها به نقل از خبرگزاری مهر؛ آلبرت بیگجانی عضو هیات برگزاری و دبیر بخش ایران هفدهمین دوره جشنواره هنرهای اجرایی هایفست ارمنستان  درباره برگزاری این رویداد گفت: امسال هفدهمین سال برگزاری جشنواره هایفست ارمنستان است و شاهد اجرای ۵۲ نمایش از ۱۷ کشور خواهیم بود. این دوره از جشنواره از ۹ تا ۱۷ مهرماه برگزار می شود و کشورهای کره جنوبی، روسیه، بلژیک، انگلستان، اکراین، ایران، گرجستان، آلمان، لوکزامبورگ، ارمنستان، برزیل، آمریکا، کرواسی، ایتالیا، سوئد، سوییس و لهستان در این رویداد حضور خواهند داشت. وی ادامه داد: امسال ۷ اثر نمایشی از ایران در جشنواره شرکت دارند که شامل گروه اوینار تبریزاز با نمایش «یاشیل» به کارگردانی مهدی صالحیار، گروه عروسک‌های جادوئی از تهران با نمایش «در اعماق اقیانوس» به کارگردانی زهرا مریدی، گروه نامیک از مشهد با اجرای «قصه هائی از وطنم» به سرپرستی سهراب خواجه نژاد و فیروزه مدیر خراسانی، گروه دیماک از تهران با نمایش «مارشملو» با اجرای داریوش مودبیان، گروه دریا از نهاوند با نمایش «خیال» به کارگردانی میثم وکیان مرادی، گروه هنر سایه گستر حیائی از تهران با نمایش «ایلیون: تاریخچه‌ ویرانی» به کارگردانی امیر آسانی و گروه گلبانگ از دشتستان با نمایش «ویتسک» به کارگردانی قاسم تنگسیری نژاد و مهسا رهسپار هستند. بیگجانی یادآور شد: در این دوره ۲ نمایش از تهران و ۵ اجرا از شهرستان ها در جشنواره حضور دارند که شامل ۲ نمایش خیابانی و ۵ اجرا صحنه ای هستند. وی همچنین از برقراری ورکشاپ های تخصصی در حاشیه جشنواره خبر داد و متذکر شد: به خاطر دوری از حاشیه ها از ارگان های ذی ربط یا موسسات خواهش می کنم قبل از هرگونه اقدام در رابطه با حضور گروه های نمایشی در جشنواره از من استعلام کنند. وی در پایان درباره فعالیت های گروه دیماک به سرپرستی خودش توضیح داد: ۱۲ مهر ماه نمایش «مارشملو» را با اجرای داریوش مودبیان در جشنواره هایفست ارمنستان اجرا می کنیم و پس از آن در قالب یک تور ۱۵ مهر ماه در فستیوال پاپت آپ اکراین اجرا خواهیم داشت و در ادامه ۱۹ مهر ماه نیز نمایش «چمدان و سگ ملوس» را در کشور بوسنی و ۱۵ آبان نیز نمایشی را در لیتوانی به صحنه می بریم. ]]> هنری Wed, 18 Sep 2019 04:24:29 GMT http://www.setarehnews.ir/fa/doc/news/167246/ علی مصفا به «لامینور» پیوست/ششمین همکاری با مهرجویی http://www.setarehnews.ir/fa/doc/news/167232/ به گزارش ستاره ها به نقل از خبرگزاری مهر، علی مصفا در تازه ترین فیلم داریوش مهرجویی «لامینور» بازی می کند تا پس از فیلم‌های «پری»، «لیلا»، «دختردایی گمشده»، «میکس»، «آسمان محبوب» ششمین همکاری خود با این کارگردان را پشت سربگذارد. پیش از این حضور علی نصیریان، سیامک انصاری، پردیس احمدیه، مهرداد صدیقیان، عزت الله رمضانی فر، کاوه آفاق و پردیس احمدیه در این فیلم قطعی شده است. «لامینور» به کارگردانی داریوش مهرجویی با طراحی گریم عبدالله اسکندری و مدیریت فیلمبرداری بهرام بدخشانی، طراحی لباس گلناز گلشن، طراحی صحنه امیر حسین حداد و مدیریت تولید فواد بوربور با نویسندگی مشترک وحیده محمدی‌فر و داریوش مهرجویی به تهیه کنندگی رضا درمیشیان جلوی دوربین خواهد رفت. ]]> هنری Tue, 17 Sep 2019 16:40:17 GMT http://www.setarehnews.ir/fa/doc/news/167232/ برد پیت: ترامپ تهدیدی برای مسائل جدی است http://www.setarehnews.ir/fa/doc/news/167224/ به گزارش ستاره ها به نقل از خبرگزاری فارس ؛ برد پیت هنرپیشه مشهور هالیوودی در جریان مصاحبه اخیرش با دو دیمانچ، که یک روزنامه هفتگی در فرانسه است، خواسته شد تا نظراتش درباره ترامپ را بیان کند که در اوایل سال جاری بر شراب‌های وارداتی فرانسوی تعرفه‌ مقرر کرده بود و دولت فرانسه نیز در پاسخ، در پاسخ گوگل را هدف قرار داد. این مصاحبه به نوعی تعمدی محسوب می‌شود، چراکه در سال‌های اخیر مسأله اعتیاد برد پیت به مشروبات الکلی که به جدایی او از آنجلینا جولی هم منجر شد، به وفور در رسانه‌های غربی منعکس می‌شود. پیت که صاحب یک تاکستان در فرانسه است، به این روزنامه گفت: «من نمی‌دانم ولی متاسفانه ترامپ تهدیدی بزرگ برای مسائل جدی در آمریکا است.» این از معدود مصاحبه‌هایی است که برد پیت در مورد مسائل سیاسی صحبت می‌کند. پیش از انتخابات ریاست جمهوری در سال ۲۰۱۶، پیت در مصاحبه‌ای در مجله نیویورک تایمز به طور خلاصه درباره ترامپ صحبت کرد. من هرگز فکر نمی‌کردم که چنین اتفاقی بیفتد. به همین ترتیب من فکر نمی‌کردم که ترامپ انتخاب شود. به عبارت ساده‌تر، آنچه ما را به هم نزدیک می‌کند، خوب است و آنچه ما را از هم جدا می‌کند بد است. وی ادامه داد: وقتی کارها اشتباه پیش می‌روند و ما نمی‌توانیم دلیل آن را پیدا کنیم، تازه دشمنی‌ها شروع می‌شود. من به عنوان یکی از اهالی اوکلاهما، جنوب میسوری، سعی می‌کنم بفهمم ترامپ چه در سر دارد. ]]> هنری Tue, 17 Sep 2019 14:11:21 GMT http://www.setarehnews.ir/fa/doc/news/167224/ واکنش میراث فرهنگی به ثبت ملی درخت کیارستمی http://www.setarehnews.ir/fa/doc/news/167222/ به گزارش ستاره ها به نقل از ایسنا: برای نخستین بار خبر ثبتِ درختی متعلق به «عباس کیارستمی» پنجم تیر امسال و توسط مهدی شادی‌زاده - کارگردان فیلم مستند «همراه با باد» - در مراسم دیدار با عوامل فیلم مطرح کرد: «عباس کیارستمی سال‌های بسیاری از تک درختی نزدیک دماوند عکاسی کرده است. این درخت با نام عباس کیارستمی مانوس شده و از آنجا که حافظه تاریخی ما کوتاه است باید یک‌سری اتفاق‌ها ثبت شود. خانم مهسا همتی طرحی برای ثبت «تک درخت» عباس کیارستمی ارائه داد، طرح را دنبال کردیم و با کمک آقایان علیرضا تابش و مهرشاد کاظمی، مراحل اداری آن پیش رفته و قرار است این «تک درخت» اواخر تیر ماه به عنوان یادبود آقای کیارستمی ثبت شود.» همه چیز مورد تائید بود تا این که چند روز قبل یعنی ۲۴ شهریور سعید نجاتی – کارگردان - در آیین اختتامیه فصل عباس کیارستمی در پردیس سینمایی سیتی سنتر اصفهان اظهار کرد: «پیش‌تر خبر ثبت تک‌درختی در منطقه دماوند به نام عباس کیارستمی رسانه‌ای شده بود اما باید اعلام کنم تک‌درخت کیارستمی که در فیلم «خانه دوست کجاست» شاهد آن هستیم، در روستای "کوکر" از توابع گیلان قرار داشته و خبر رسمی ثبت آن در فهرست میراث فرهنگی کشور نیز طی روزهای آینده منتشر می‌شود.» این صحبت‌ها در حالی مطرح می‌شوند که به نظر می‌رسد به یک نکته توجه نمی‌شود، دو درخت در موقعیت‌های مختلف مورد توجه «عباس کیارستمی» بوده که یکی بیش از دیگری منبع الهام این کارگردان سرشناس بوده است و از سوی دیگر به نظر می رسد با توجه به شرایط خاص هر درخت، امکان ثبت ملی آن توسط میراث فرهنگی وجود دارد. شهرام شریفی - مدیر اداره میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری شهرستان دماوند - نیز در گفت‌وگو با ایسنا نخست با تاکید بر این‌که باید براساس مستندات و مدارک حرف بزنیم، اظهار می‌کند: یک اشتباه یا یک سوتفاهم رخ داده است، درختی که در گیلان از آن صحبت می‌شود نیز قابل ثبت است چون در فیلم‌های کیارستمی وجود داشته است، هر چند گفته می‌شود آن درخت از بین رفته و باید فضای گذشته را با جابه‌جایی درخت‌های دیگر احیا کنند. او با تاکید بر وجود شرایط ثبتِ خاص و پیچیده برای ثبت هر اثر تاریخی در فهرست میراث ملی، اظهار می‌کند: برای ثبت هر اثر به یکسری پشتوانه‌ها نیاز داریم. نخست از سوی تعدادی از علاقمندان آقای کیارستمی به ما اعلام شد که در منطقه دماوند درختی وجود دارد که آقای کیارستمی از آن عکاسی‌های زیادی انجام داده و حتی عکس‌های آن را در جشنواره‌های مختلف به نمایش درآورده است، در واقع این درخت در کارهایش یک نوع الهام بوده است. وی توضیح می‌دهد: بنابراین نیاز داشتیم تا برای اثبات این اطلاعات، مستنداتی به ما ارائه شود که دوستان این کارگردان و برخی سینماگران از جمله بنیاد سینمایی فارابی، مدارکی را به ما دادند و به ما ثابت شد که این همان درخت آقای کیارستمی است که با آقای ساسان توکلی فارسانی در آخرین مواردی که او عکاسی کرده، وجود دارد. حتی فیلم‌ها و صحبت‌هایی که کیارستمی درباره‌ی این درخت انجام داده نیز موجود است، درختی که قدمتی طولانی دارد و شرایط کامل ثبت را هم دارد. شریفی با تاکید بر این که بعد از بررسی اسناد به دست آمده، به این نتیجه رسیدیم که این درخت واجد ارزش ثبت ملی است، ادامه داد: با تکمیل پرونده‌ی ثبتی و جمع‌اوری کامل‌تر مستندات، براساس فرمت مشخص آن را در شهرستان ثبت کردیم و سپس به معاونت میراث فرهنگی ارسال می‌شود تا در نوبت ثبت قرار گیرد و با مطرح شدن در کمیته فنی، ثبت آن مصوب شده و شماره ثبت ملی بگیرد. درختِ گیلان برای فیلم «خانه دوست کجاست» و درخت دماوند منبع الهام عکاسی کیارستمی بوده مدیر اداره میراث فرهنگی شهرستان دماوند با تاکید بر این‌که صحبت‌های مطرح شده درباره‌ی درخت دماوند ربطی به فیلم «خانه دوست کجاست» ندارد، تاکید می‌کند: کیارستمی فقط عکاسی‌هایش را در این جا انجام داده و احتمالا منطقه‌ی موجود در گیلان و نقطه‌ای که درخت در آن‌جا قرار داشته، فیلم «خانه دوست کجاست» در آنجا ساخته شده است که البته گفته می‌شود اکنون آن درخت وجود ندارد. او با بیان این‌که هر اثر برای ثبت ملی نیاز به یک پشتوانه دارد، ادامه می‌دهد: می‌توان با یک اسم مانند «کیارستمی» ۱۰ درخت را در فهرست آثار ملی ثبت کرد، اما اگر قرار بود همه‌ی درخت‌ها را با نام «درخت فیلم خانه دوست کجاست» ثبت کنیم، در این کار ابهام وجود داشت که کدام درست است. اما چون درختِ دماوند ربطی به فیلم ندارد، این کار امکان‌پذیر است. وی با بیان این‌که درختِ دماوند، همان درختی است که روی سنگ قبر آقای کیارستمی نیز کشیده شده، اظهار می‌کند: می‌توانند درختِ گیلان را که اکنون وجود خارجی ندارد، بعد از آماده کردن محیط، به عنوان یادبود استفاده کنند. شریفی با این وجود با تاکید بر این‌که هنوز درخت دماوند، در فهرست آثار ملی به ثبت نرسیده و اقداماتِ تکمیلی آن برای ثبت در دست انجام است، می‌گوید: درخت دماوند منبع الهام کیارستمی بوده است و عکس‌های درخت، توسط دوستان نزدیک و صمیمی آقای کیارستمی مانند «ساسان توکلی فارسانی» تائید شده است، حتی آقای توکلی نیز شهادت داده و همه‌ی عکس‌ها، مستندات موجود نیز تائید شده‌اند. ]]> هنری Tue, 17 Sep 2019 13:54:53 GMT http://www.setarehnews.ir/fa/doc/news/167222/ پدرام شریفی: فیلم کوتاه را یک مدیوم جدا ببینیم http://www.setarehnews.ir/fa/doc/news/167220/ به گزارش ستاره ها به نقل از خبرآنلاین ؛ فیلم کوتاه با حرف‌های عمیق. فیلم‌هایی که زیاد به چشم نمی‌آیند و مخاطب زیادی ندارند اما دغدغه‌هایش بزرگ است و پراهمیت. در سال‌های اخیر با افزایش حضور فیلم‌های ایرانی در جشنواره‌های بزرگ جهانی، فیلمسازان فیلم کوتاه هم از این قافله عقب نمانده‌اند و فیلم‌هایشان را در جشنواره‌های مختلف در سراسر دنیا به رقابت می‌گذارند و البته که جوایز مهمی هم در این راستا کسب کرده‌اند. اما فیلم کوتاه چرا ساخته می‌شود؟ چرا در سال‌های اخیر اقبال ستاره‌ها و چهره‌های معروف‌تر سینمایی به بازی در فیلم‌های کوتاه بیشتر شده و چرا فضای برخی از فیلم‌های کوتاه تلخ است. اینها مباحثی است که در میزگردی با موضوع «فیلم کوتاه، چالش‌ها و دغدغه‌ها» در کافه خبر برگزار شد. قصیده گلمکانی و محمد اسماعیلی کارگردان‌ فیلم کوتاه و سوگل خلیق و پدرام شریفی بازیگرانی بودند که در این میزگرد حضور داشتند. فیلم کوتاه «فروشی نیست» از قصیده گلمکانی، فیلم کوتاه «روشویی» با بازی سوگل خلیق و فیلم کوتاه «موج کوتاه» به کارگردانی محمد اسماعیلی و با بازی پدرام شریفی در باکس اکران تیرگان فیلم کوتاه هنر و تجربه روی پرده سینماها قابل مشاهده هستند. معمولا در دنیا بازیگران سینما و فیلم کوتاه تقریبا جدا هستند یعنی یک درصد کمی هم در سینما و هم در فیلم کوتاه هستند. چون به همان وجه تجربی بودن فیلم کوتاه کمک می‌کنند و می‌خواهند که چهره‌های جدید شناخته شوند. ولی الان در فیلم کوتاه‌های ما چهره ها وارد می‌شوند. مثلا فرهاد اصلانی و شبنم مقدمی و پدرام شریفی و ... وقتی به شما فیلم کوتاه پیشنهاد می‌شود روی چه حسابی قبول می‌کنید؟ سوگل خلیق: برای من چالش برانگیز است که در یک زمان کوتاه بتوانی تاثیرگذار باشید. به نظر من این همان مهارتی است که در فیلم کوتاه وجود دارد. چه از نظر بازیگری و یا چه از نظر جهان‌بینی کارگردان، شما زمان محدودی دارید تا بتوانید این را منتقل کنید. ولی اینکه می‌گویید در ایران چهره‌ها سعی می‌کنند که وارد فضای فیلم کوتاه شوند من فکر می‌کنم که بیشتر جنبه فرهنگ‌سازی دارد. برای اینکه آدم‌ها فکر کنند که یک فیلم کوتاه می‌تواند یک فیلم سینمایی کوتاه باشد. به نظر من شاید به این دلیل است. فکر می‌کنم که در بخش بازیگری هم سخت است که در زمانی کوتاه بتوانی حرفت را بزنی و تاثیرگذار باشی و این هم دلیل دیگری است که از بازیگران حرفه‌ای در فیلم کوتاه استفاده می شود. آیا بهتر نیست که چهره‌های جدید وارد فیلم کوتاه شوند؟ چون فیلم کوتاه که فروش ندارد که بخواهند برای فروش روی آن چهره حساب کنند و بیشتر حالت رزومه برای کارگردان و بازیگر را دارد. قصیده گلمکانی: چند تا نکته وجود دارد. یک اینکه من با خانم پریوش نظریه، یک فیلم کار کردم و ایشان خیلی استقبال کردند و خیلی انرژی گذاشتند و همراه بودند. من به ایشان گفتم که خیلی جالب است چون آدم‌ها ممکن است که حرف‌های دیگری در مورد هم بشنوند ولی بعضی وقت‌ها همین بازیگرهای مشهور چقدر همراهی می‌کنند. ایشان گفتند هیجانی که در فیلم کوتاه برای من وجود دارد این است که بخش آرت آن بیشتر است و برای همه چالش برانگیزتر است و در آن می‌شود آزمون و خطای بیشتری انجام داد و چیزهایی به وجود آورد که در فیلم بلند به دلیل ممیزی‌ها و هزار دلیل دیگر امکانش وجود ندارد. دوم اینکه خب بالاخره وقتی یک جوانی بتواند با یک سلبریتی کار کند قاعدتا استقبال می‌کنیم که در حد امکان بتواند جایگاهش را به سطح بالاتر ببرد. البته این از نظر روان‌شناختی است، از نظر غیر روان‌شناختی هم این است که خب آدم دسترسی به آدم‌های بااستعداد و گمنام ندارد. البته در سال‌های اخیر مدرسه‌های مختلفی تاسیس شده اند که می توان در آنها استعدادهایی را پیدا کرد. محمد اسماعیلی: من فکر می‌کنم که این سوال باید کمی جامع‌تر پرسیده شود چون سینما جز هنرهای جمعی حساب می‌شود حالا فارغ از اینکه یک کارگردان یا نویسنده قرار است که گروهی را در کنار هم جمع کند، یک کار گروهی است. خب متاسفانه در ایران هم خیلی کار گروهی موفق نبوده است چه در تیم‌های ورزشی و چه در کارهای دیگر. مثل خانه‌سازی می‌ماند؛ مثل اینکه شما بگویید که چرا برویم آهنگر حرفه‌ای و یا بنای حرفه‌ای بیاوریم. قاعدتا وقتی که می‌خواهید یک کار گروهی انجام دهید به سراغ بهترین‌ها می‌روید. این بهترین‌ها از دید من به عنوان کارگردان در هر شاخه‌ای باید باشد. مثل فیلمبردار، صداگذاری، صدابرداری و... عموما سوالی که در چندین گفتگو پیش آمده است این است که چرا بازیگر مطرح؟ بیاییم اینگونه فکر کنیم که چرا فیلمبردار مطرح؟ همه بچه‌هایی که کار می‌کنند با عوامل و کستینگ حرفه‌ای دارند کار می‌کنند. حالا یک سری از این چهره‌ها کمتر شناخته شده هستند و یک سری چون بازیگر هستند بیشتر شناخته شده هستند. شاید این سوال پیش بیاید که اصلا فیلم کوتاه را برای چه می‌سازند؟ به نظر من فیلم کوتاه تجربه است برای بازیگران و دیگر عوامل و اینکه سکوی پرتابی باشد برای اینکه دیده شوند و کارهای بزرگتر انجام دهند. اگر این باشد پس می‌شود از عواملی که خیلی هم حرفه‌ای نیستند و همان حالت تجربی را دارند استفاده کرد. ولی اگر ساخت فیلم کوتاه دلیل و توجیه دیگری دارد پس همان فرموده شما درست است که از حرفه‌ای‌ها استفاده می‌کنیم. محمد اسماعیلی: من فکر می‌کنم که مدیوم فیلم کوتاه خودش قائم به ذات قابل بررسی است و به هنر دیگری متصل نیست. این که در چند سال گذشته فیلم‌های کوتاه تمایل دارند به فضای فیلم‌های بلند نزدیک شوند، به این معنی نیست که ذاتا فیلم‌های کوتاه باید به این گونه باشند. نه اتفاقا فیلم کوتاه قصه‌هایی است که شما نمی‌توانید آن را بلند کنید. پس عملا یعنی یک چیز منحصر به فرد. پس یعنی هیچ ربطی به تجربه و ... ندارد؟ محمد اسماعیلی: بله یک چیز منحصر به فرد است و اسمش هم فیلم کوتاه است. اگر اینطور نبود باید اسمش را فیلم‌هایی که قبل از فیلم بلند می‌سازیم می‌گذاشتیم. ولی این اسمش فیلم کوتاه است قصه‌ها و شرایط و همه چیزش فرق دارد. قصیده گلمکانی: من فکر می‌کنم موضوعی که شما به آن اشاره کردید به این قانونی که وزارت ارشاد گذاشته بود برمی‌گردد که هر کس که می‌خواهد فیلم بلند بسازد باید سه تا نمونه کار فیلم کوتاه داشته باشد که حداقل ۱۵ یا ۱۰ دقیقه باشد. یعنی حتی نمی‌شد که سه تا فیلم مثلا یک دقیقه‌ای ساخت. ولی اصولا به دلایل مختلف فیلم کوتاه می‌سازیم. یک عده به شکل مدیوم مخصوص به خودش فیلم کوتاه را می‌بینند که بعد از فیلم بلند هم فیلم کوتاه‌سازی را ادامه می‌دهند. عده‌ای هم برای کسب تجربه و اینکه ببینند چند مرده حلاجند و یا اینکه ارتباطاتشان را برای فیلم بلندشان گسترده کنند، فیلم کوتاه می‌سازند. من مثال آقای کیارستمی را می زنم که اینقدر هم فیلم بلند دارند ولی همچنان دوربین دستشان بود و تجربه های کوتاه انجام می دادند. به نظر می‌رسد الان فیلم کوتاه‌ها را برای جشنواره می‌سازند. آیا این باعث می‌شود که فضای فیلم کوتاه یک مقدار اجتماعی‌تر شود؟ سوگل خلیق: در فیلم کوتاه بازیگر خیلی مجال این را ندارد که بازی عجیب و غریبی را ارائه دهد. حرفتان درست است برای اینکه حرف کلی که در آن چند دقیقه باید زده شود، نکته اصلی فیلم کوتاه است. این به بازیگری و همه عوامل ربط دارد. اینکه می گویید به جشنواره ها می دهند برای این است که در این تایم باید یک حرفی برای گفتن داشته باشد. مثل فیلم بلند نیست که صحنه های مختلفی داشته باشد و یا صحنه درامش آخر یا اول فیلم باشد. قصیده گلمکانی: شاید یکی از دلایلی که بازیگرهای حرفه‌ای به سراغ فیلم کوتاه می‌روند همین باشد که فیلم‌های کوتاه بیشتری به جشنواره‌ها می‌روند و اینگونه بیشتر دیده می‌شوند. نمی‌دانم این چقدر در دید بازیگر برای قبول فیلم کوتاه می‌تواند تاثیر داشته باشد. سوگل خلیق: خب خیلی می‎تواند تاثیرگذار باشد. البته دو مدل فیلم وجود دارد. ولی حداقل من فیلم کوتاهی ندیده‎ام که روی بازیگریش خیلی فوکوس باشد البته من اینطور فکر می‎کنم. یعنی اگر به من فیلم کوتاهی پیشنهاد شود در راستای نگاهی که کارگردان به فیلمش دارد سعی می‎کنم حضور داشته باشم. فکر می‎کنم در فیلم کوتاه نمی‎شود به مقوله بازیگریش خیلی فکر کرد و رویش مانور داد. برای من این طور است. قصیده گلمکانی: من با آن چه که شما می‌گویید موافقم دلیلش هم خیلی ساده است برای اینکه بازار فیلم کوتاه خیلی محدود است . وقتی فیلم بلند می‌سازی می‌دانی که لااقل در چرخه اکران می‌توانی باشی حتی به صورت محدود. ولی برای فیلم کوتاه یا جشنواره‌ها است و یا فروش تلویزیونی. فروش تلویزیونی که در ایران فکر نمی‌کنم معنایی داشته باشد. ولی در کشورهای خارجی بازاری برای خودشان دارند. کشورهای خارجی چه جور فیلم‌هایی را ممکن است از ایران بخرند؟ خب به فیلمی می‌پردازد که موضوعش بیشتر در راستای خواسته‌های آنها است و بیننده عام بتواند با آن ارتباط برقرار کند. بیننده عام هم کسی است که اخبار ساعت ۸ تلویزیون را دنبال می‌کند و مسلما اخبار منفی در رابطه با ایران می‌شنود. پس فیلم‌هایی هم که ساخته می‌شود باید در همان راستا باشد. بچه ها هم اگر اینطوری فیلم را می‌سازند، مثلا من فیلم‌هایی را دیده‌ام که در آن کم مانده است که به ایران فحش بدهند. این فضایی که در سینما به آن سیاه‌نمایی می گویند در فیلم کوتاه بیشتر است؟ قصیده گلمکانی: بله چون نظارت نیست. محمد اسماعیلی: حالا این را به نظر من باید قصیده گلمکانی جواب بدهند که خارج از کشور هم زندگی کرده. من با موضوعات این شکلی کمی زاویه دارم. چون به نظر من هر هنری مثل هنر تجسمی ، نقاشی، گرافیک، موسیقی و ... در دنیا فستیوال دارند و هر هنرمندی که یک فعالیتی انجام می‌دهد این پتانسیل را دارد و قرار است که کارش دیده شود. من نمی دانم چرا این واژه در هنر سینما اینقدر خودش را گل درشت می‌کند؟ هر هنرمندی می‌خواهد کارش را به دیگران نشان دهد و یک چیزی در ذهنش بوده است. حالا اینکه آن آدم رند بوده و به سراغ موضوعی رفته که احتمال موفقیتش بیشتر است این هنر او بوده. من که اصلا در این حد نیستم که بتوانم این واژه را از روی دوش فیلم و سینما بردارم ولی می‌گویم که چرا به آن طرف فکر نمی‎کنیم؟ مثلا اگر در ادبیات می‌آیند و فلان جایزه را در فلان شهر می‌گیرند آیا این واژه سیاه نمایی وجود دارد؟ من بعید می دانم. این واژه ای است که در دهه‌ای مثل یک مهر بر پیشانی سینمایی‌ها خورد قصیده گلمکانی: شاید دلیلش این است که سینما هنر عمومی‌تر و قابل فهم‌تری است. قاعدتا عکس‌های هنرهای معاصر در گالری‌ها وجود دارد. من در گالری‌های فرانسوی کار می‌کردم و می‌دیدم که در خیلی از عکس‌ها سیاه‌نمایی می‌کنند. مثلا زن در داخل خانه یک طور است و در خیابان‌ها با چادر است. خب این هم یک نوع سیاه‌نمایی است. ولی چون مخاطب کمتر و خاص دارد، راجع به آن کمتر صحبت می شود. در صورتی که هر کسی می‌تواند به سینما برود. محمد اسماعیلی: من سعی کردم در صحبت‌هایم این دو موضوع را با هم بگویم. یکی این که سینما به این دلیلش بیشتر دیده می‌شود و دوم اینکه فیلم برای جشنواره می‌سازیم. خب هر هنرمندی می‌خواهد که کارش دیده شود منظورم این است که این وجه سوال را هم سعی می‌کنم بیان کنم. اگر یک نفر داستانی می‌نویسد بنا به شرایط و محیطش است. حالا یکی ده هزار تا تیراژ دارد و یکی هزار تا. ولی خب باز هم دوست دارد که این را در رقابت بگذارد و داوران درباره‌اش نظر دهند. این حق طبیعی یک هنرمند است. قصیده گلمکانی: در واقع یک انتخاب است که برخی از آرتیست‌ها حاضرند با اغراق بیش از حد برای درآمدزایی و یا شهرت و یا بعضی‌ها هم که واقعا دغدغه‌شان است که خب واقعا این را می‌شود تشخیص داد. بین کسی که واقعا دغدغه‌اش است و کسی که می‌خواهد فقط جایزه اول را در فلان جشنواره بگیرد. آیا این اتفاق ناشی از این حرفی است که بعضی از فیلمسازهای فیلم کوتاه می‌گویند که معروف‌ترین جشنواره فیلم کوتاه ما فرمایشی هستند و ورود به آنها برای هر کسی قابل دسترسی نیست؟ و شاید با این موضوع باز به سوال اول برگردیم. اینکه یک عده به سراغ بازیگرها و یا عوامل چهره می‌روند، به این دلیل که بگویند که فلان آدم فیلم ما را پسندیده و برای ما کار کرده است. به همین دلیل شما هم باید در این جشنواره فیلم ما را قبول کنید؟ محمد اسماعیلی: من فکر می‌کنم که نه این وجود ندارد. در جشنواره فیلم کوتاه تهران سال پیش چیزی حدود ۱۰۰ تا فیلم کوتاه وارد شده است. اگر همه این فیلم‌ها عوامل حرفه‌ای داشتند و یا همه آنها بازیگران حرفه‌ای داشتند، من می‌گفتم چه آدم باهوشی که توانسته این را حدس بزند. ولی خب این طوری نیست. در آن ۱۰۰ تا شاید ۱۰ تای آنها بازیگر حرفه‌ای داشته باشد. ما از شهرستان و جاهای مختلف فیلم داشتیم. من فیلم داشته‌ام که وارد جشنواره مهم ایران شده است و فیلمی هم داشته‌ام که ورود پیدا نکرده است. یعنی هر دو طرفش را هم داشتم. اگر هیئت انتخابی وجود دارد و قرار است که داوری کنند، امکان دارد که آن هیئت فیلم من را دوست نداشته باشند یا اگر فیلم من در این جشنواره جایزه گرفته است امکان دارد در جشنواره دیگر جایزه نگیرد. خب من باید به عنوان یک فیلمساز این را بپذیرم. این که شرایط سینما و یا جشنواره ایران بده بستان‌ها و یا لابی‌هایی دارد، اما شاید کلا ده درصد باشد. ولی ۹۰درصد دیگر خود فیلم است. مگر می شود که یک نفر یک فیلم خوب ساخته باشد و دیده نشده باشد. این امکان ندارد مگر اینکه در خانه اش گذاشته و به کسی نشان نداده باشد. جشنواره فیلم کوتاه تهران ۳۶ و یا ۳۷ سالش است و جشنواره دیگر مثلا دو سالش است. تو در آن دوساله هم نتوانستی وارد شوی. یا حتی جشنواره منطقه‌ای هم نتوانستی وارد شوی. یعنی در آنجا هم لابی وجود دارد؟ خیر. مثلا در سال ۹۰ شاید در کل سال سینمای ایران ۷۰ یا ۹۰ و یا ۱۲۰ تا فیلم کوتاه می ساخته، الآن ۳۰۰۰تا شده است. به خاطر شرایط تولید و دیجیتال شدن، تولیدات زیاد شده است. پس رقابت شدیدتر می شود. شاید نزدیک به ۵ یا ۱۰ درصد از این فیلمسازها که الان دارند کار می‌کنند موفق می‌شوند که فیلمشان را وارد جشنواره کنند. خب مابقی چگونه نارضایتی‌شان را باید بیان کنند. مثل همیشه شروع به درست کردن حواشی می‌کنند. قصیده گلمکانی: من تا یک حدی می‌پذیرم. چون به نظر من طبیعی است و در همه جای دنیا این ارتباطات وجود دارد. و این موضوع در بعضی کشورها بیشتر است. ولی به نظر من ناکامی یک بخشی هم به خاطر این است که یک فیلم ساخته آن فیلم هم معمولی بوده ولی خودش فکر می‌کرده شاهکار ساخته است. من در جشنواره‌های مختلف فیلم‌های کوتاهی می‌بینم که واقعا بعضی‌هایش عجیب و غریب است، مخاطب حرف فیلمساز را نمی‌فهمد. این فیلم باید چه دغدغه‌ای داشته باشد و یا چه طوری باشد که دیده شود؟ فرض کنید مثلا طرف دانشجوی کارگردانی است و می‌خواهد یک فیلم کوتاه بسازد. به نظر شما چه کند که دیده شود؟ محمد اسماعیلی: به نظر من اگر سوال را به گونه‌ای دیگر مطرح کنید خانم خلیق بتوانند پاسخ بگویند. شما به عنوان یک بازیگر وقتی یک فیلم به شما پیشنهاد می‌شود چه فاکتورهایی را در نظر می‌گیرید؟ سوگل خلیق: خب وقتی که فیلم‌نامه فیلم کوتاه را می‌خوانید اینقدر کوتاه است که سخت است که آن نکته را از داخلش دریافت کنی مثل همان لحظه دیدنش است که شاید متوجه نشوید که نکته‌اش کجاست ولی وقتی که با کارگردان راجع به ایده فیلمبرداری صحبت می کند و جزئیات سکانس‌ها و حالت‌های قرارگیری دوربین را می‌فهمی، خرد خرد احساس می‌کنی که همه چیز کمی سخت‌تر می‌شود. برای من این بخشش خیلی هیجان‌انگیز است که در فیلم کوتاه می‌توانم چیزهایی را تجربه کنم که با یک عده دیگری همراه شوم. در «روشویی» این اتفاقات برای من جذاب بود. در یک تایم کوتاه یک فیلمبرداری خیلی سخت در پیش داشتیم که سکانس پلان بود. در فیلم بلند این اتفاق نمی‌افتد و این میزان هیجان وجود ندارد. در فیلم کوتاه ما همه چیز را آزمون و خطا می کنیم. برای مثال در کارگردانی یا فیلمنامه و یا مثلا من در بازیگری. ولی باید یک چیزی وجود داشته باشد که دلت به آن قرص باشد. مثلا تورج اصلانی فیلمبردار فیلم است و حداقل دلم به این قرص است. به نظر من این هیچ اشکالی ندارد که هیچ، باعث دلگرمی تیم هم می‌شود. حالا مثلا اگرمن در بازیگری دارم خودم را امتحان می‌کنم که یا موفق می‌شوم و یا شکست می‌خورم. یک کس دیگری در گروه وجود دارد که من می‌توانم روی او حساب باز کنم و بگویم که ما در این قضیه موفق بودیم. دغدغه شما برای ساختن فیلم کوتاه چه بود؟ محمد اسماعیلی: ذات سینما همیشه برای من جذاب بوده است و همیشه دوست داشتم سینما کار کنم. حالا در یک دوره به عنوان عکاس، دوره دیگر به عنوان فیلمبردار و یک دوره دیگر به عنوان تدوین‌گر و حالا هم که به فیلم‌سازی رسیده‌ام. به هر حال هر آدمی به عنوان یک هنرمند، ایده‌ها و قصه‌هایی دارد که دوست دارد با دیگران به اشتراک بگذارد. خب سینما یکی از آن ابزارها است که من بتوانم قصه‌هایم را به اشتراک بگذارم. اینکه حالا مشخصا یک ایدئولوژی و موضوع خاص باشد، نه اینگونه نیست. من عاشق سینما هستم و اینکه بگویم فقط می‌خواهم این کار را برای سینما انجام بدهم، برای من نبوده است. من دوست دارم یک جورایی در سینما زندگی هم کنم. حالا این زندگی، یک روز تلخی دارد، یک روز شیرینی دارد و سختی دارد و من هم با آن پیش می روم. در برنامه هایتان ساخت فیلم بلند است؟ محمد اسماعیلی: در اواسط حرف‌هایمان که در مورد کستینگ حرفه‌ای صحبت می کردیم، می‌خواهم یک چیزی را به آن متصل کنم. خوشبختانه تاکنون شانس با من بوده است و من توانستم که با دوستان کار حرفه‌ای انجام بدهم. حالا این یا روحیه آن آدم‌هایی بوده است که من توانستم با آنها کار کنم و یا شرایط فیلم و هر چیز دیگری بوده است. من را به نقطه‌ای رسانده که از لحاظ مالی، کاملا این کار را به شکل دوستانه پیش برده‌ام. اتفاقا می‌خواهم این قسمتش را بگویم که تمام فیلم‌هایی را که من ساختم، که این چهارمین فیلمم بود، همیشه از منظر اینکه چقدر هزینه کردم برای مخاطب یک سوال مهم بوده است. چون ظاهرش به گونه‌ای بوده که احساس کرده‌اند که خیلی گران تمام شده است. در صورتی که من با حداقل‌ها فیلم می سازم. وقتی بودجه فیلمم را در قیاس با سرمایه فیلم کوتاهی که فقط در ماشین فیلمبرداری شده است، قرار می‌دهم، در کمال تعجب می‌بینم که چقدر به هم نزدیک هستند و کسی باورش نمی‌شود و از من می‌پرسند که تو واقعا این کار را کردی و من می‌گویم بله، آن عوامل حرفه ای به من لطف داشتند و دستمزدی نگرفته‌اند. این اتفاقا آن جایی است که به تجربه مربوط می‌شود یعنی اگر شما چیزی از خودت نشان داده‌ای که آن آدم حرفه‌ای در عرصه سینما، می‌پذیرد که با تو کار کند یعنی به خاطر پولت نیست. او هم می‌فهمد که می‌خواهیم این ریسک را بکنیم که ببینیم چیزی درمی‌آید یا نه. حالا آن که کارش بهتر بوده است، ریسک کمتری می کند و آن کس که تازه کار است ریسک بیشتری می کند. از این بابت می گویم که برای من ساخت فیلم کوتاه در اشل و هزینه‌های خودش، زمانی معنا پیدا می‌کند که بتوانم با آن کستینگ حرفه‌ای و هزینه اندکی که برای آن در نظر گرفته‌ام، بتوانم فیلمم را بسازم. اینکه حالا من بخواهم یک فیلم بلند بسازم، مثل این می‌ماند که یعنی هزینه بیشتری می‌کنید؟ ولی من می‌گویم من در فیلم بلند هم همین قدر هزینه را به شخصه انجام می‌دهم. به سراغ آدم‌هایی می روم که با این فیلم همدل باشند و نه اینکه فقط هزینه‌های مالی را حساب کنند. پس بله در برنامه‌ام است و اگر خدا بخواهد و شرایطش جور شود. من درگیر نوشتن یک فیلم‌نامه به شکل اشتراکی هم هستم. قطعا من هم دوست دارم فیلم بلندم را هم بسازم ولی الان که در موردش صحبت می‌کنم، اینکه من بعد از ساخت فیلم بلندم هم به سراغ فیلم کوتاه بیایم، بله امکان دارد. چون فیلم کوتاه یک پتانسیل‌هایی دارد که در فیلم بلند نیست. قصیده گلمکانی: اولا که قبلا آدم‌های حرفه‌ای لطف می‌کردند و در پروژه‌های مختلف بدون دستمزد کار می‌کردند. اما الان وضعیت اقتصادی ایران از پارسال به گونه ای شده است که حتی آن آدم‌ها هم مجبورند که پول بگیرند. خیلی از بازیگران من یادم است که افتخاری فیلم بازی می‌کردند ولی الان اول می‌پرسند که قضیه مالی چی می‌شود؟ برای من ساخت فیلم کوتاه خیلی لذت بخش است. به چه دلیل؟ برای اینکه سرعت عمل در آن بالا است و من آدم سریعی هستم و در شبانه‌روز سه ساعت بیشتر نمی‌خوابم و خیلی زود حوصله‌ام سر می‌رود. فیلم کوتاه جوابگوی این ویژگی شخصیت من است، اینکه سریع یک ایده به ذهنت بیاید و سریع فیلمنامه را بنویسی و با دوستان تماس بگیری و شروع به ساختن کنی. ولی فیلم بلند این طوری نیست و هر چقدر هم که سریع باشی پروسه فیلم بلند به این شکل است که اجازه نمی‎دهد که این طوری بسازی. من همان اولین فیلم کوتاهی که ساختم فیلمنامه فیلم بلندم را هم نوشتم ولی به گونه‌ای به ساخت فیلم کوتاه معتاد شده‌ام یعنی به گونه‌ای سرعت عمل من را ارضا می کند. من برای فیلم بلند الان هم سرمایه‌گذار و هم تهیه‌کننده دارم. ولی فیلمنامه‌ام را دوست ندارم. یعنی برعکس همه هستم که فیلمنامه دارند و تهیه‌کننده ندارند و دوست دارم فیلمنامه‌ام آن طوری که باید باشد، باشد. این وسط برای اینکه حوصله ام سر نرود خواستم یک فیلم کوتاه دیگر بسازم. و یک فیلنامه نوشتم و خواستم به سبک همیشگی بسازم. بعد شروع به حساب کردن کردم و دیدم که حتی اگر عوامل و بازیگرها هم دستمزد نخواهند، پول اسنپ و غذای سر صحنه حدود صد و خرده ای میلیون می شود و پشیمان شدم. یک مسئله‌ای که در مورد فیلم کوتاه وجود دارد این است که مخاطب محدودتری دارد و تعداد جشنواره‌های کمتری نسبت به فیلم بلند داریم. فقط دو جشنواره تخصصی فیلم کوتاه داریم، جشنواره تهران و جشنواره خانه سینما. در صورتی که برای فیلم بلند در شهرهای مختلف جشنواره برگزار می‌کنیم. با توجه به اینکه ساخت فیلم کوتاه راحت‌تر است و امکانات کمتری می‌طلبد به نظر شما نیاز است که این تمرکز از روی تهران برداشته شود و در شهرهای دیگر هم جشنواره فیلم کوتاه برگزار شود؟ قصیده گلمکانی: من کلا خیلی موافقم که نه فقط در مورد جشنواره‌ها، بلکه در مورد همه چیز تمرکز از پایتخت برداشته شود و به شهرهای دیگر و البته نه فقط به شهرهای بزرگ بلکه به شهرهای کوچک هم انتقال پیدا کند. وقتی شما با کشوری مثل آلمان که این چنین سیستمی دارد مقایسه می‌کنید، می‌بینید که فقط پایتخت نیست که همه به آن هجوم می‌آورند و رقابت ناسالمی برگزار می‌شود که حسادت و تمام خصوصیات دیگر انسانی با آن قاطی می‌شود و باعث می‌شود که آدم‌ها سرخورده شوند و به اهدافشان نرسند. به شدت موافق هستم و فکر می‌کنم جوان‌های شهرهای دیگر هم اینقدر انرژی دارند که خودشان هم برای ایجاد چنین جشنواره‌هایی همکاری کنند. آقای اسماعیلی شما هم به عنوان کارگردان فیلم کوتاه در مورد موضوع تمرکززدایی از پایتخت برای ما توضیح می دهید؟ محمد اسماعیلی: به نظر من تعداد جشنواره‌ها هر چقدر که بیشتر باشد بهتر است. به خصوص اینکه ۱۰ سال پیش اگر در کل ایران ۳۰۰ تا فیلم ساخته می‌شد الان ۳۰۰۰ تا ساخته می‌شود. خب وقتی تعداد جشنواره‌ها بیشتر باشد این پتانسیل وجود دارد که تعداد بیشتری از فیلم‌سازان بتوانند فیلم‌شان را به مخاطبان عام و داوران نشان دهند. ولی تنها نگرانی که من در مورد جشنواره‌ها به دلیل شکل سیاست‌گذاری‌ها دارم این است که خیلی از جشنواره‌ها به اولین و دومین ختم خواهد شد و دیگر به سومین نمی‌رسد. مثلا اولین جشنواره فلان در شهر فلان، دومین جشنواره فلان در شهر فلان و سومین دیگر به وجود نمی‌آید و برگزار نمی‌شود. پیشنهاد من این است که اگر قرار است که در شهرهای دیگر اتفاق بیفتد باید بسترسازی کنند. حالا لازم نیست که هزینه زیادی هم کنند. مثلا بگویند ما با این موضوع پنج جایزه می‌دهیم. حالا این پنج جایزه مثلا به هر فیلمی ۵ تا ۱۰ میلیون بدهند که بتواند آن فیلمنامه را بسازد. اینکه ایونت برگزار می‌کنند و فرش قرمز می‌اندازند و هنرمندان را دعوت می‌کنند، اگر بخواهند برای هر جشنواره فیلم کوتاه هم اینطور هزینه کنند که حدود ۲میلیارد تومان هزینه رفت و آمد و خوراک مهمان‌ها می‌شود بعد جایزه‌ای که می‌خواهند به فیلمساز بدهند ۲میلیون و ۵۰۰ تومان است! خب اصلا چرا این جشنواره را برگزار می‌کنید؟ این چه کمکی سیستم فیلم کوتاه می‌کند؟ آقای شریفی چه می‌شود که شما بازی در فیلم کوتاه را با توجه به رزومه‌ای که در چندسال اخیر برای خودتان ساخته‌اید، قبول می‌کنید؟ پدرام شریفی: به نظر من واژه «چهره» خیلی درست نیست. برای من فیلم کوتاه خیلی جدی بود و این شانس را داشتم که زمانی‌که تئاتر کار می‌کردم، همزمان فیلم کوتاه هم کار می کردم و این همیشه برای من فرصتی بوده که تجربه کم خطری داشته باشم. حالا این یک بخشش به کاراکتر من است که خیلی طول کشید تا اولین فیلم سینمایی بلند را بازی کنم. خیلی وسواسی بودم و یک کارهایی را نمی‌خواستم انجام دهم. مثلا سریال نمی‌رفتم و می‌خواستم مدل خودم وارد شوم و فیلم کوتاه برای من تنها راهی بود که آن تجربه‌ای که می‌خواهم را به دست بیاورم و لذت بازی جلوی دوربین را در فضایی که دوست دارم بتوانم داشته باشم. هر چه که جلوتر آمدم به هر حال فیلم کوتاه را بیشتر شناختم. مثلا اگر در سال ۸۸ برای من این بود که فقط یک فیلمی جلوی دوربین بازی کنم، دیگر در سال ۹۵ اینگونه نبود. ولی خب بیشتر با این مدیوم آشنا شدم و اساسا بازی کردن فیلم کوتاه برای من یک مسئله جالبی شد. توانستم کشف کنم که فیلم کوتاه بازی کردن چه چالشی می‌تواند برای من داشته باشد که در ده دقیقه بتوانی یک کارکتر را بقبولانی و باورپذیرش کنی و سرنوشتی داشته باشد. اینها همه برای من جالب بود و تا الان هم برایم جالب است. من اساسا آن مفهوم چهره شدن را نمی‌فهمم و راجع به خودم که اصلا این چنین چیزی را قبول ندارم. به هر حال شما یک بازیگر حرفه‌ای هستید که فیلم‌هایی را که بازی کردید با توجه به وسواسی که خودتان از آن گفتید همه فیلم‌های موفقی بوده است؟ پدرام شریفی: بله. ولی این اصلا در تعارض با این نیست که یک آدمی که می‌خواهد فیلم کوتاه بسازد این قضیه جلوی من را بگیرد و در آن بازی نکنم. برای فرقی نمی‌کند کارگردان در کجای مسیر است یا فیلم چندمش است. ممکن است که یک کارگردان ایده‌ای برای فیلم کوتاه داشته باشد و به شدت برای من آدم جذاب‌تری باشد از آدمی که چندین فیلم بلند ساخته است. خود آن آدم، کار، نقش، قصه و... می‎تواند وسوسه‌کننده باشد مانند یک فیلم سینمایی که آدم درگیرش می‌شود. الان در بین فیلم هایی که در حال اکران است این فیلمی که شما داشتید خیلی فیلم عجیبی است و فکر می کنم که نسبت به فیلم‌های بلند خیلی هم تجربه سختی بود؟ پدرام شریفی: بله. خیلی. من خیلی دوستش دارم. خیلی کاراکتر پرچالشی برای من بود. خیلی خیلی سخت بود و اصلا شرایط کارمان هم خیلی سخت بود و این خیلی باحال بود. اساسا روحیه من بیشتر این طرفی است. یعنی دوست دارم که در موقعیتی قرار بگیرم که از تمام توانایی‌ام بتوانم استفاده کنم، راحت باشم و حرف طرفم را بفهمم. کار با آقای اسماعیلی همه اینها را برای من داشت. برای اینکه آن سکانس را بازی کنید، سکانسی که آهن‌ها را می‌جود و واقعی دربیاید که خیلی هم واقعی به نظر می‌آمد، واقعا که آهن نجویدید؟ پدرام شریفی: نه، خدا را شکر. خانم خلیق شما هم برای‌مان از تجربه بازی در فیلم کوتاه می‎گویید؟ با توجه به اینکه با کارگردان‌هایی مثل حسن فتحی و رضا میرکریمی کار کردید. سوگل خلیق: به نظر من این تجربیاتی که آدم در دوران کاری انجام می‌دهد برای من حداقل این‌گونه است که هیچ‌وقت سقف خواسته‌هایم را کوتاه نمی‌کند. همیشه فکر می‌کنم که تا وقتی که دارم این کار را انجام می‌دهم مدیوم برای من فرقی نمی‌کند و اندازه‌اش فرقی نمی‌کند. فرق نمی‌کند که فیلم کوتاه باشد یا بلند. اگر یک چیزی در آن قصه بتواند من را درگیر خودش کند، این می‌تواند همیشه و در هر سنی برای من جذاب باشد که انجامش دهم. فکر کنم این بزرگترین دلیلی است که نخواهم بین فیلم کوتاه و بلند مرزبندی کنم. به نظر من همیشه یک چیزهایی می‌تواند برای بازیگر یا کارگردان و یا فیلمبردار جدید و تازه باشد و تو خودت را به تجربه‌هایی که قبلا کردی محدود نکنی. درباره سوالی که از آقای اسماعیلی و خانم گلمکانی پرسیدید. من دلم می‎خواهد که سمت منفی‎اش را ببینم که در نهایت به نظرم باز هم مثبت است. هر چقدر هم که فیلم کوتاه ساخته شود و یا تعداد جشنواره‌ها زیاد شود، به نظر من این در راستای آن فرهنگ‌سازی است که قرار است اتفاق بیفتد. اینکه شما خوب و بد نکنی. یا اینکه چه فیلمی هنری است و چه فیلمی هنری نیست. باید بگذاریم هر آدمی در هر جای ایران استعدادش را نشان دهد و این را به عهده مخاطب بگذاریم که سلیقه‌اش را در چه دنبال می‌کند. به نظر من زیاد شدنش حتی اگر بخواهیم منفی نگاه کنیم که کیفیت نخواهد داشت و سال‌ها طول می‌کشد، از این وجه هم باز اتفاق مثبتی است که هر کسی سلیقه خودش را دنبال می‌کند. چه چیزی باعث شد که این فیلم کوتاه را بپذیرید؟ یک فیلم سخت از این نظر که خیلی ریز به ریز اطلاعات به مخاطب می‌دهد تا اینکه به نقطه اوج که همان نقطه پایانی است می‌رسد. سوگل خلیق: قصه «روشویی» شاید خیلی قصه تازه‌ای نباشد ولی برای من بازی کردن آن کاراکتر که تا لحظه آخر فیلم فکر می کنی که این دوست صمیمی کاراکتر اصلی فیلم است و حالا پشت این قصه چه اتفاقی افتاده است، این نکته‌ای بود که خیلی برای من جذاب بود. نکته دوم هم این که در یک خانواده کاملا سنتی و مذهبی این اتفاق رخ می‌داد، اتفاق ویژه‌تری بود. از سوی دیگر کل فیلم یک سکانس پلان که هیچ کاتی در آن نیست. خب از این نظر خیلی بیشتر شبیه تئاتر بود و اینها همه یک مجموعه کامل بود که این فیلم برای من جذاب شود. پدرام شریفی: یک چیز خیلی کوتاه هم من راجع به فیلم کوتاه بگویم. اساسا فیلم کوتاه یک ویژگی درجه یکی که دارد این است که ما با آدم‌هایی در فیلم کوتاه طرفیم که خیلی سینمای واقعی و درستی دارند. یعنی آدمی که دارد فیلم کوتاه می‌سازد، واقعا عاشق سینما است. مسئله‌اش سینما است. در این فضا کلی آدم حسابی وجود دارد که به هر دلیلی ممکن است که پایشان به فیلم بلند باز نشود. همان حرفی که آقای اسماعیلی زدند، در همه جشنواره‌های دنیا وقتی که یکی یک فیلم کوتاه درست و حسابی می‌سازد، اگر که از او حمایت شود و جایزه ای که به او می‌دهند جایزه‌ای باشد که بتوان با آن کاری کرد و یک کمکی برایش باشد، شاید کلی سینماگر درست و حسابی بتوانیم داشته باشیم. یعنی این دامنه خیلی می‌تواند بازتر باشد. من انواع فیلمنامه‌ها را می‌خوانم و بیشتر اوقات می‌بینم که فیلمنامه‌های کوتاه خیلی بهتر از فیلمنامه‌های بلند هستند. مثلا آدم می‌گوید که چه جالب این آدم از آن کارگردان فیلم بلند خیلی بیشتر کتاب خوانده و می‌فهمد و خیلی سلیقه‌اش هم خوب است، ولی خب آن بنده خدا فقط راه را پیدا نمی‌کند. شما خودتان به این افراد کمک می‌کنید؟ پدرام شریفی: بله اگر بتوانم حتما این کار را می‌کنم ولی خب الان بحث سر پول و سرمایه است و این موضوع الان مشکل اصلی فیلمسازان ما است. کسانی که می‌خواهند فیلم خودشان را بسازند و به نظر می‌آید که خیلی فیلم خوبی هم از کار درمی‌آید، ولی سازوکاری برای آن نیست. فیلمسازی به شما فیلمنامه‌ای می‌دهد و می‌گوید که من اینقدر سرمایه برای ساخت فیلم کنار گذاشته‌ام و دیگر پول بازیگر ندارم، شما می‌پذیرید؟ پدرام شریفی: بله، صددرصد. محمد اسماعیلی: من سال ۹۵ آقای شریفی را که دیدم متوجه شدم که ایشان پتانسیل بازی در فیلم من را دارند. البته آن زمان نمی‌شناختمش و وقتی که فیلمنامه را برایش فرستادم، حتی شماره‌اش را از یکی از دوستان گرفتم. من وقتی با ایشان تماس گرفتم خودم را معرفی کردم و فیلم‌هایی که ساخته بودم را هم نام بردم و بعد که ایشان فیلمنامه را خواندند به من خبر دادند که قبول می‌کنند در فیلم من بازی کنند. هیچ رانتی این وسط وجود نداشت. من حتی آن زمان به این فکر نمی‌کردم که حتما باید یک رانت یا واسطه‌ای این وسط داشته باشم. فقط این تصمیم‌گیری را به عهده خودشان گذاشتم. قصیده گلمکانی: من در مورد استعداد می‌خواهم بگویم. بعضی بچه‌ها می‌گفتند که حتما باید پارتی داشته باشی تا بتوانی موفق باشی. آقای اسماعیلی عکاس بودند و عکس‌های خیلی خوبی دارند. حتی عکاسی را هم آکادمیک نخواندند و خودشان یاد گرفتند. یعنی یک استعدادی داشتند که آن را به هر شکلی پروراندند. الان با وضعیت اینترنتی که وجود دارد دیگر کسی نمی‌تواند بگوید که من امکانات ندارم، الان دیگر هر جای ایران تا یک حدی اینترنت وجود دارد. به نظر من بخشی از این به تنبلی فرهنگی ما مربوط می‌شود. خب راحت‌تر این است که راحت بشینیم و بگوییم که پدر من معروف نبود و من نتوانستم و یا چون پول نداشتم، نشد. من سر غر زدنشان به آنها حق نمی‌دهم ولی بخشی را می‌گویم خب درست است اگر قصیده گلمکانی به یک بازیگر پیشنهاد بدهد خب به سبب شناختی که از پدرش وجود دارد، راحت‌تر می پذیرد تا اینکه مثلا فرد دیگری پیشنهاد بدهند. پدرام شریفی: خب هر کسی یک زیستی دارد. باز هم به نظر من این هیچ ربطی ندارد. یعنی من به عنوان کسی که به او پیشنهاد می‌دهند، اگر قصیده گلمکانی را ندیده باشم و به من پیشنهاد بازی بدهد، بعد من فیلمنامه را بخوانم و به نظرم بیخود بیاید، ممکن است که مثلا اگر آدمی باشم که بخواهم نپذیرم، شاید محترمانه‌تر قبول نکنم ولی، باز سر کارش نمی‌روم چون به نظر من جنم آن آدم خیلی مهم است. این بخش که خود آدم چه کار می‌کند خیلی مهم است. محمد اسماعیلی: خب مثلا خانم گلمکانی در جشنواره اسپانیا جایزه A گرفتند مگر آنجا پدرشان را می‌شناختند؟ پدرام شریفی: خب این قضیه در بازیگری که خیلی بیشتر می‌تواند باشد. باز من به عنوان کسی که حتی یک خطاط در خانواده نداریم چه برسد به کسی که آرتیست باشد، هیچ وقت به این فکر نکردم که فلانی به واسطه پدرش موفق است چون در نهایت ممکن است که ورود هر کس یک ماجرایی داشته باشد. اگر آن آدم جنم نداشته باشد و خودش کارش خوب نباشد، نمی‌تواند ماندگار شود. برای خود من هم این چالش بود، من با این که کارم را شروع کرده بودم می‌توانستم مثل بعضی‌ها شروع به غر زدن کنم ولی تصمیمم را گرفتم و به خودم گفتم که من نباید به کار کسی کار داشته باشم و به سمت هدفم حرکت کردم. انسان باید خودش شروع کند و کار کند اتفاقات خودشان در طول مسیر رخ می‌دهند.   ]]> هنری Tue, 17 Sep 2019 13:36:48 GMT http://www.setarehnews.ir/fa/doc/news/167220/ تصویری شاد از ستایشِ خوشحال و خندان/عکس http://www.setarehnews.ir/fa/doc/news/167219/   ]]> هنری Tue, 17 Sep 2019 13:26:03 GMT http://www.setarehnews.ir/fa/doc/news/167219/ بازیگر تارانتینو در «روز احمق ها» نقش آفرینی می‌کند http://www.setarehnews.ir/fa/doc/news/167210/ باشگاه خبرنگاران نوشت: مارگو رابی در حال مذاکره برای پیوستن به فیلم سینمایی جدید کمپانی نیولاین به نام «روز احمق ها» است. او قرار است به عنوان تهیه کننده اجرایی و بازیگر یک نقش مکمل به این فیلم اضافه شود. کمپانی نیولاین حق اقتباس از روی فیلمی کوتاه به همین نام را برای این پروژه دریافت کرده بود. بلو سیندر که نویسندگی و کارگردانی این فیلم کوتاه را انجام داده بود، کارگردانی این فیلم بلند را نیز بر اساس فیلم نامه شین اسنایدر و کتی لی بر عهده گرفته است. فیلم کوتاه این پروژه که در بیش از ۳۰ جشنواره فیلم موفق ظاهر شده بود، داستان بچه‌های یک کلاس است که در روز دروغ اول آوریل به صورت تصادفی معلم خود را به کشتن می‌دهند. قاعدتا اگر کسی متوجه شود آن‌ها به زندان خواهند رفت و به همین خاطر آن‌ها در تلاش هستند جسد را قبل از رسیدن مامور‌های پلیس، مخفی کنند. اگر مارگو رابی به این پروژه بپیوندد، نقش این معلم را ایفا خواهد کرد که گفته شده یک نقش مکمل خواهد بود. تهیه کنندگان این فیلم بیل میگلیوری، ادوارد نورتون خواهند بود و گفته می‌شود مارگو رابی به این جمع نیز اضافه خواهد شد. مارگو رابی اخیرا در نقش شارون تیت در فیلم سینمایی «روز و روزگاری در هالیوود» به کارگردانی کوئنتین تارانتینو ایفای نقش کرده بود. او در سال ۲۰۱۷ برای ایفای نقش در فیلم سینمایی «من تونیا هستم» جایزه بهترین بازیگر زن آکادمی اسکار را دریافت کرده بود. ]]> هنری Tue, 17 Sep 2019 12:10:27 GMT http://www.setarehnews.ir/fa/doc/news/167210/